Justin Timberlake does Pepsi

Ήδη σου έχω μιλήσει για μία από τις διαφημίσεις για την μεγάλη βραδιά του Super Bowl. Δες λοιπόν και τη νέα διαφήμιση της Pepsi με πρωταγωνιστή τον Justin Timberlake. Όπως λέει και ο ίδος στην αρχή του διαφημιστικού “Είναι παιδικό και ανώριμο”. Πολύ γέλιο, εφηβικό χιούμορ, αλλά Hollywood στα καλύτερά του. Επίσης διάβασα ότι τα απίθανα stunts τα έχει κάνει ο ίδιος. Να το πιστέψω? Η σκηνή πάντως με το ταχυδρομικό κουτί πονάειιιιιιιι.

No country for old men

Επιτέλους κατάφερα και είδα την ταινία που θα θυμόμαστε ως μία από τις κορυφαίες αμερικάνικες ταινίες της δεκαετίας και πιθανόν ως την πιο σημαντική των αδερφών Coen. Το No country for old men (Καμία πατρίδα για τους μελλοθάνατους) βασίζεται σε βιβλίο του Cormac McCarthy του 2005.

Δεν θα σε παιδέψω με την υπόθεση, αφού όπως σε κάθε ταινία των Coen η υπόθεση είναι απλά η αφορμή. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο ένας από τους τρεις πρωταγωνιστές στα 2/3 της ταινίας είναι νεκρός και το πράγμα τραβάει εντελώς αλλού. Είναι ένα θρίλλερ για έναν serial killer, ένα western για ένα deal που στράβωσε, είναι όμως βασικά μία ανησυχητική ματιά για την σύγχρονη Αμερική και τη δυτική κοινωνία γενικότερα. Ο δολοφόνος είναι μεξικάνος και ως τιμωρός έρχεται να σκορπίσει το θάνατο εξολοθρεύοντας την ηλιθιότητα, τον μικροαστισμό, την απληστία, το νόμο, την τάξη και τη λογική.

Η ταινία είναι σκοτεινή, αργή, άδεια, πεσιμιστική, με λίγα λόγια “δύσκολη”. Κάπου κάπου περνάει μία διακριτική ειρωνεία, χαρακτηριστική για τους Coen (θυμήσου το Fargo) αλλά είναι τόσο αδιόρατη που το σκοτάδι δεν παραμερίζεται ποτέ. Οι σκηνές δράσης είναι ελάχιστες αλλά την αδρεναλίνη την ανεβάζουν. Με λίγα λόγια η ταινία είναι του σκεπτόμενου θεατή και απόδειξη ότι ο κινηματογράφος που θέτει ερωτήματα είναι και επίκαιρος και πολύ επικερδής. Η ταινία ήδη είναι η πιο εμπορική των Coen και φυσικά θα μαζέψει και τα περισσότερα βραβεία. Ο Javier Bardem δίνει ρέστα και όταν χρησιμοποιεί την μπάσα κλίμακα της φωνής του, τότε νιώθεις ότι ηθοποιός μπορεί να σμαίνει και σκοτάδι.

Το τρέϊλερ που θα δεις, δεν πιάνει την ατμόσφαιρα της ταινίας. Για παράδειγμα στη ταινία δεν υπάρχει μουσική ούτε για δείγμα. Μόνο κάποια στιγμή κάτι απόμαχοι Μariachi κάνουν το λάθος να τραγουδήσουν κάτι σκόρπιες νότες.

Για το τέλος κρατάω το τέλος. Την εντελώς αναπάντεχη τελευταία σκηνή όπου ο Tommy Lee Jones έχει έναν μονόλογο που συνοψίζει τη φιλοσοφία της ταινίας. Λόγια σταράτα, ξεκάθαρα αλλά και εντελώς προσωπικά. Όπως και η ταινία.

Σου σφυρίζω

Προφανώς έχεις πιάσει τον εαυτό σου να σιγομουρμουρίζει ένα τραγούδι, που όμως δεν ξέρεις ούτε τον τίτλο του, ούτε και τον καλλιτέχνη. Φρίκη! Αν όμως είσαι κορεάτης τότε το μυαλό κατεβάζει τρελλές ιδέες. Η εταιρία Midomi σου επιτρέπει μέσω του site τους, να σφυρίξεις τον σκοπό σου στο μικρόφωνο και να πάρεις την πληροφορία που ψάχνεις, δηλαδή τίτλοκαι τραγουδιστή. Και επί της ευκαιρίας μπορείς να ακούσεις και αρκετά ψώνια που θέλουν να μοιραστούν το ταλέντο τους με τον υπόλοιπο κόσμο. Αν σου φαίνεται επιστημονική φαντασία, δοκίμασέ το και θα δεις. Βέβαια μην περιμένεις να σου βρει το προπέρσινο σουξεδάκι της Πέγκυς! Εκτός βέβαια αν έχεις καλή φωνή, οπότε μπορείς να καταχωρίσεις νέα τραγούδια στη βάση τους!!

Bλέπω αρώματα

H BBDO στις Φιλιππίνες μόλις κυκλοφόρησε μία σειρά από δημιουργικά για τα νέα αρώματα του απορρυπαντικού Tide. Όπως βλέπεις μπορεί ακόμη να μην βρήκαμε τρόπο να μεταδίδουμε αρώματα για να πειστούν οι καταναλωτές, αλλά βλέποντας μια τέτοια διαφήμιση το νόημα το πιάνουν.

Googlego

Σήμερα το google βγήκε με την εικόνα που βλέπεις αριστερά. Ένα παιχνίδι του λογότυπου με τα αγαπημένα Lego των δημιουργών του Larry Page & Sergey Brin. Δες μία ενδιαφέρουσα ιστορία που δείχνει πόσο αλλιώτικα βλέπουν τον κόσμο αυτοί οι τύποι. Αντί να πληρώσουν κάποιον μεγαλο-artist να τους διακοσμήσει τον τοίχο στο σαλονάκι βρήκαν μία απλή και πανέξυπνη ιδέα να κερδίσουν τις εντυπώσεις. Well done λεβέντες!

Tekkon Kinkreet

O μύθος της ταινίας Tekkon Kinkreet ξεκινάει από το βιβλίο του Taiyo Matsumoto. Ένα υπέροχο σκοτεινό manga που διηγείται την ιστορία δύο ορφανών, του Άσπρου και του Μαύρου, χαμένων στην “Θησαυρούπολη” το μαλακό υπογάστριο μίας μεγαλούπολης στο πρότυπο του Τόκυο. Ο αγώνας τους να σώσουν αυτή την βρωμερή πόλη-μάνα εξελίσσεται μέσα από ονειρικές και έντονα ψυχαναλυτικές καταστάσεις. Με δυο λόγια, μιλάμε για ένα από τα σημαντικότερα manga των τελευταίων χρόνων.

Και εδώ εμφανίζεταο ο Michael Arias, αμερικανάκι χτυπημένο με τα anime, που αποφασίζει να γίνει ο πρώτος γιάνκης που θα σκηνοθετήσει anime. Παρατάει την σφιχτή αγκαλιά της Δύσης και πηγαίνει να ζήσει στην αγαπημένη Ιαπωνία. Μιλάει τέλεια γιαπωνέζικα (μπράάάβο Μιχάλη) και ξεκινάει να δουλεύει σε anime studios. Aφού λοιπόν έβαλε το χέρι του σε διάφορα projects (μεταξύ τους και το Animatrix – παραπαίδι του Matrix) έφτασε η ώρα να σκηνοθετήσει το πρώτο του anime. Παίρνει στα χέρια του το Tekkon Kinkreet και το μεταμορφώνει από ένα σκοτεινό manga σε ένα πολύχρωμο anime για να αποδείξει όπου δουλεύει Δύση με Ανατολή βγαίνουν σπουδαία πράγματα. Από τη μία ο πολύχρωμος κόσμο των anime, τα σουρρεαλιστικά στοιχεία, η παράνοια του Τόκυο, και από την άλλη η ιστορία και ο μύθος όπως τον αντιλαμβανόμαστε στη Δύση. Δεν συνεχίζω γιατί θα γράφω ώρες για αυτή την ταινία, και θα σου χαλάσω και την έκπληξη. Δες ένα δίλεπτο χορταστικό trailer και κάνε μία βόλτα από το DVD club από τα παιδικά (ναι οι αθεόφοβοι εκεί το βάζουν) και θα με θυμηθείς.

Θα σταματήσετε να κατεβώ παρακαλώ;

Aν τύχει και βρεθείς αυτές τις μέρες σε κάποιο από τα mega-movie-complex της AMC τότε θα δεις ότι έξω από τις αίθουσες που παίζει την ταινία Cloverfield υπάρχει ανακοίνωση που προειδοποιεί τους θεατές ότι υπάρχει κίνδυνος να εκδηλώσουν συμπτώματα motion sickness (αναγούλες με λίγα λόγια) όμοια με αυτά που θα εκδήλωναν αν έκαναν βόλτα με roller coaster. Κουνημένες κάμερες με λίγα λόγια, γιατί αυτό ακριβώς είναι το concept. Μία παρέα στην Νέα Υόρκη (που αλλού) βιώνει μία νύχτα τρόμου, όταν ένας πρωτοξάδερφος του Godzilla αποφασίζει να κόψει βόλτες στην Time Square. Μας τα είπαν κι’άλλοι αυτά. Το κόλπο στη συγκεκριμένη ταινία είναι ότι βλέπεις τα γεγονότα μέσα από τις καμερούλες των κινητών των πρωταγωνιστών. Πολύ κούνημα δηλαδή. Δες το trailer και θα καταλάβεις.

Ο J.J. Abrams δημιουργός του Cloverfield ακούγεται ότι ετοιμάζει το prequel της ταινίας, όπου περιγράφει το πως γεννήθηκε το τερατάκι (αποτέλεσμα japanese πειράματος φυσικά). Μες την πρωτοτυπία ο J.J. Αν πάντως σου φαίνεται υπερβολικό να βγαίνουν ανακοινώσεις περί αναγούλας, να σου πω ότι την ταινία “Breaking the waves” του Lars von Trier την “είδα” με κλειστά μάτια αφού την κουνούσε την κάμερα ο σκηνοθέτης. Πολύ. Μα πάρα πολύ.

Post-τρίχες

Η μεγάλη στιγμή για την διαφήμιση στην Αμερική έφτασε. Στα διαλείμματα του SuperBowl οι διαφημιστές και διαφημιζόμενοι βρίσκουν την ευκαρία να παίξουν διαφημίσεις που σκοπό έχουν να σοκάρουν, να κάνουν πλάκα ή να συγκινήσουν. Φέτος το Sunsilk Shampoo ένωσε τις Marilyn, Madonna και Shakira σε μία διαφήμιση (σκέτο post-production από αρχειακό υλικό, σχεδόν αρπαχτή) για να μιλήσει στις όχι και τόσο λίγες ως φαίνεται φίλαθλες γυναίκες που θα παρακολουθήσουν ένα βασικά αντρικό σπορ. Δεν είναι τίποτα σπουδαίο η διαφήμιση, αλλά αξίζει να την δεις μόνο και μόνο για το πόσο άσχετες δείχνουν μεταξύ τους οι 3 μυθικές αυτές κυρίες.

Πικρούτσικος ο Βαλεντίνος

Γενικά ο άγιος του (marketing) έρωτα μου προκαλεί περισσότερο το αίσθημα δυσπεψίας από υπερκατανάλωση σοκολάτας παρά γνήσιο ρομαντισμό. Την ίδια άποψη έχουν προφανώς οι δημιουργοί του “Μόλις χώρισα” και κυρίως ο Σκηνοθέτης και Σεναριογράφος Βασίλης Μυριανθόπουλος. Τo σενάριο είναι αρκετά διαφορετικό από το θεατρικό και όπως θα δεις και στο trailer φέρνει λίγο Almodovar στην κουρασμένη ελληνική τηλεοπτική κωμωδία. Γενικά πάντως πρόκειται για κλασσική φαρσοκωμωδία που περιστρέφεται γύρω από έναν χωρισμό ανήμερα του Αγ. Βαλεντίνου. Αν και το trailer υπόσχεται πολλά, θα κρατήσω μικρό καλάθι όταν θα πάω να δω την ταινία.

Paprika

Επιτέλους βρήκα την Paprika, μια ταινία anime που έψαχνα καιρό. Ήταν κρυμμένη στα παιδικά, στο DVD-club της γειτονιάς. Να δω το 5χρονο να βλέπει ενήλικο anime και μετά να ρωτάει τη μαμά να πάρει εξηγήσεις.

Όπως στα περισσότερα anime η υπόθεση είναι δυσπρόσιτη, αλλόκοτη αλλά κυρίως ασήμαντη. Κάτι αμπελοφιλοσοφίες περί τεχνολογίας και ανθρωπότητας που κουράζουν. Σημασία όπως σε όλα τα anime έχει το σκίτσο, ο ρυθμός, το εικαστικό concept. Σε αυτό τον τομέα οι γιαπωνέζοι δεν πιάνονται με τίποτα.

Η Paprika, λοιπόν είναι το alter ego της Dr Atsuko Chiba, η οποία με τη βοήθεια της τεχνολογίας μπαίνει μέσα σε όνειρα ασθενών με σκοπό να βοηθήσει στη θεραπεία τους. Όμως ο εργοδότης της έχει διαφορετική άποψη για την χρηστικότητα αυτής της τεχνολογίας. Θα την χρησιμοποιήσει για να καταβροχθίσει τον κόσμο. Κυριολεκτικά.

 Η ταινία είναι του Satoshi Kon, πολύ πετυχημένος  δημιουργός και γνωστός για την ιδεολογική του συνάφεια με τον συγγραφέα Takashi Murakami, του οποίου τα βιβλία κινούνται σε παράλληλους ονειρικούς δρόμους. H Παπρίκα είναι μία ταινία καταφέρνει να μεταφέρει στην οθόνη το όνειρο και τον εφιάλτη. Από ένα σημείο και μετά είναι πραγματικά σουρρεαλιστική και ακατάληπτη. Παραμένει όμως ένα από τα σημαντικότερα anime των τελευταίων χρόνων.

Οι 305 του Leonidas

Μια παρέα αποφάσισε να στείλει στα περυσινά MTV Movie Awards ένα video παρωδία των “300″ και “The Office”. Φυσικά δεν ήταν και πολύ συνεπής και έτσι έχασαν την ευκαιρία να πάρουν στην ψηφοφορία που θα έβγαζε τον νικητή. Ανέβασαν όμως το πόνημά τους στο YouTube και μέσα σε ελάχιστες μέρες ξεπέρασαν τα 3.5 εκατ. views. Πάρε μία γεύση από τη σάτιρα και ετοιμάσου να το λουστείς όταν θα βγει σε DVD σε μερικούς μήνες. Βλέπεις το παρεάκι το τσίμπησαν οι μεγαλοκαρχαρίες και θα προσπαθήσουν να το ξεζουμίσουν. Καλά να πάθει!

Ελέφαντας στο δάχτυλο

Μερικές φορές (σπανιότατα) η διαφήμιση μπορεί να λέει τα μέγιστα με τα ελάχιστα μέσα. Κοίτα αυτή τη διαφήμιση που ετοίμασε η Saatchi&Saatchi Geneva για την WWF. Απλούστατη ιδέα (ζώα ζωγραφισμένα πάνω σε χέρια) και απλό μήνυμα: “Give a hand to wildlife”. Δες όμως την φωτογραφία σε υψηλή ανάλυση για να απολαύσεις πραγματικά τη δουλειά που έγινε με το make-up. Επίσης θα βρεις και τις υπόλοιπες φωτογραφίες από την καμπάνια. Excellent!

Προσοχή κλέφτης!

Πριν από λίγες μέρες κυκλοφόρησε η νέα καμπάνια για τo brand του Marc Jacobs. Φωτογραφίες του Juergen Teller και μοντέλο η Victoria Beckham. H Posh Spice χωμένη σε μία σακούλα Marc Jacobs, έτσι ώστε να φαίνονται μόνο τα νέα αναποδοτάκουνα παπούτσια του σχεδιαστή. Η φωτογραφία αλλά και ολόκληρη η καμπάνια είναι στο γνωστό ερασιτεχνικό και αυθόρμητο ύφος του Teller. Έξυπνη ιδέα, μέτριο αποτέλεσμα, σωστή κίνηση marketing.

Όμως το θέμα είναι ότι ο Juergen την έκανε την ματσακωνιά και την ιδέα την ξεσήκωσε (όπως βλέπεις και στην διπλανή φωτό με τίτλο ”Illya_Gucci”) από τον φωτογράφο Slava Mogutin. Φυσικά ο φωτογράφος τα έχει πάρει στο κρανίο και τα ρίχνει πολύ ωραία και στον κλεφτο-Juergen και στη βιομηχανία της μόδας.

 Για να λέμε όμως και του στραβού το δίκιο, ένας καλλιτέχνης θα έπρεπε να κολακεύεται που συνάδελφοί του τον αντιγράφουν ή (αν το δεις αλλιώς) εμπνέονται από το έργο του. Βρίσκω λίγο υπερβολική την αντίδραση του Slava, αλλά και ο Juergen θα μπορούσε να κάνει μία κίνηση καλής θέλησης. Προφανώς έχει τσεπώσει πολλά φράγκα για την καμπάνια.

To άλλο πρόσωπο του Ερμή

Πριν από δύο μέρες, το διαστημόπλοιο Messenger πέρασε δίπλα από τον πλανήτη Ερμή και μια που βρέθηκε εκεί τράβηξε και μερικές αναμνηστικές φωτό. Ο προηγούμενος επισκέπτης, ο Mariner10 πέρασε από εκεί πρώτος το 1974 και έβγαλε επίσης φωτό, αλλά όχι από την πλευρά που ακολύφθηκε προχθές. Δες την φωτό σε μεγάλο μέγεθος και ταξίδεψε. Η πραγματικότητά μας δεν μπορεί να είναι μόνο άθλιες ειδήσεις και καταστροφολογία. Η ομορφιά υπάρχει ακόμη γύρω μας και μπορείς να την βιώσεις ακόμη και χωρίς διαστημόπλοιο.

Γιατί Κοντέσσα δεν προσέχεις;

H anchorwoman του MSNBC, Contessa Brewer ξεχάστηκε και νόμιζε ότι δεν ήταν στο δελτίο ειδήσεων αλλά στην είσοδο του Club “Forgetmenot”. Αυτά γιατί να μην τυχαίνουν στην Έλλη, στην Όλγα και στα άλλα κορίτσια;