There will be blood

Χθες βράδυ κατάφερα να δω το There will be blood (Θα χυθεί αίμα) . Θα περάσουν πολλά χρόνια και θα θυμάμαι αυτό το σοκαριστικό δίωρο (και κάτι), γιατί θεωρώ ότι αυτή είναι - αναπάντεχα - η ταινία αποκάλυψη των τελευταίων χρόνων και γιατί όχι, ένα σημείο αναφοράς του κινηματογράφου. Δεν είναι λίγοι αυτοί, μεταξύ τους και εγώ, που χαρακτηρίζουν τη ταινία ως το σύγχρονο “Citizen Kane”. Οι παραλληλίες είναι αρκετές. Κεντρικό πρόσωπο ένας μισάνθρωπος μεγιστάνας, αυτοδημιούργητος και αδίστακτος. Μήνυμα κοινό επίσης, ο καπιταλισμός κατατρέφει τους ανθρώπους. Αλλά εκεί που ο Orson Wells σταμάτησε στο Rosebud, την ανάμνηση της τραυματικής παιδικής ηλικίας,  ο P.T. Anderson συνεχίζει με δολοφονική διάθεση για να ολοκληρώσει την καταστροφή και να μας εισάγει όλους μαζί σε ένα νέο σκοτεινό εφιάλτη.

Στο “There will be blood” δεν καταγγέλεται απλά η απληστία του αμερικάνικου ονείρου που καταστρέφει τους ανθρώπους και το περιβάλλον σε όλα τα επίπεδα. Εδώ έχουμε μία απ’ευθείας επίθεση στη θρησκεία, στην οικογένεια και στην ασυδοσία του καπιταλισμού. Ο ήρωας της ταινίας Daniel Plainview (Daniel Day-Lewis), είναι ο αυτοδημιούργητος πετρελαιάς, αλλά και ο άγγελος τιμωρός που σκορπάει την καταστροφή ενώ υπόσχεται τον παράδεισο. Μολύνει με το πετρέλαιο τη φύση και με τα χρήματα του τις ανθρώπινες ψυχές. Σκοτώνει τον “νεκρό” θεό και αποποιείται την οικογένειά του και τελειώνει ξεστομίζοντας τη φράση: “I’m finished”.

Η εικόνα της αμερικάνικης δύσης μοιάζει με τοπίο διαστημικό. Έρημος τόπος, στεγνός, λεκιασμένος από μαύρο πετρέλαιο. Η μουσική του Jonny Greenwood (Radiohead) είναι ταιριαστά σκοτεινή και απειλητική χωρίς καμία μελωδική αναλαμπή. Για τον Daniel Day-Lewis δεν έχω να προσθέσω τίποτα περισσότερο απ’ότι έχει ήδη ειπωθεί. Η ερμηνεία του είναι κορυφαία. Θα σου μιλήσω όμως για τον Paul Dano (τον θυμάσαι από το Little Miss Sunshine) που ως ψευδο-προφήτης γράφει ένα σπουδαίο ρόλο, αν και δεν τον τίμησαν στα διάφορα βραβεία. Ο P.T. Anderson είναι προφανώς στο δρόμο των μεγάλων auteur και προσωπικά θεωρώ ότι με κάποιο τρόπο το πνεύμα του Ingmar Bergman έβαλε το χεράκι του σε μία τόσο αδυσώπητα βέβηλη και μηδενιστική ταινία.

Πιστεύω ότι η ταινία θα είναι αντικείμενο συζήτησης και μελέτης για πολλά χρόνια. Δες την με ανοιχτό μυαλό και ετοιμάσου για ένα ταξίδι στο σκοτάδι και στο μηδέν της ψυχής.