Ο παλιός καλός πολιτικοποιημένος κινηματογράφος του ‘70 ζει και βασιλεύει. Ο George Clooney εδώ και χρόνια κάνει ταινίες που πατάνε σταθερά στα πρότυπα της γενιάς του ‘60 & ‘70. Λίγο πολιτικός, λίγο κοινωνικός και λίγο στυλάτος καταφέρνει πάντα να κάνει ταινίες που είναι τουλάχιστον καλές. Στην ταινία Michael Clayton πρωταγωνιστεί στον ομώνυμο ρόλο και είναι στο αγαπημένο μέρος του: στο σκοτάδι. Ένας δικηγόρος, ειδικευμένος να καθαρίζει τις βρώμικες δουλειές των πλούσιων πελατών της εταιρίας του, βρίσκεται μπλεγμένος σε μία ιστορία προδοσίας και εξαπάτησης. Μειονέκτημα της ιστορίας είναι ότι αβίαστα και χωρίς κανένα δισταγμό χωρίζει τους καλούς από τους κακούς, απαντάει στα διλλήματα με χαρακτηριστική ευκολία, αποδυναμώνοντας έτσι την πολύ δυνατή ιστορία. Περιττό να σου πω ότι στο τέλος οι καλοί κερδίζουν και οι θεατές χειροκροτούν με ικανοποίηση ότι άλλη μία φορά ένας ήρωας έσωσε τον κόσμο και το καλό θριάμβευσε.
Παραγωγός (και συμπρωταγωνιστής) της ταινίας είναι ο Sydney Pollack, που σφραγίζει πολύ έντονα την ταινία και της δίνει τα εχέγγυα μιας εξαιρετικής δουλειάς. Ο λόγος όμως που αξίζει να δεις την ταινία είναι η οσκαρούχα Tilda Swinton, που δίνει μαθήματα ηθοποιίας στα ελάχιστα λεπτά που εμφανίζεται. Η γυναίκα είναι πολύ μεγάλο ταλέντο και καταφέρνει με τα ελάχιστα μέσα, και στα πάρα πολύ “στενά” πλάνα που της κάνει ο σκηνοθέτης Tony Gilroy, να αποδώσει τις τρομερές πιέσεις που δέχεται ο χαρακτήρας της. Ο κακομοίρης ο George είναι μέτριος ή έστω διεκπαιρεωτικός, αλλά είναι καλό παλικάρι και φτιάχνει πάντα ταινίες με μηνύματα.
Μαρτίου 4, 2008 σε 8:45 πμ |
Με χάλασε πολύ το ότι στο τέλος δεν πήρε τα λεφτά και να την κάνει. Αυτός ήταν ο χαρακτήρας του και έτσι θα μπορούσε να περάσει κάτι η ταινία και όχι το “ότι άλλη μία φορά ένας ήρωας έσωσε τον κόσμο και το καλό θριάμβευσε” όπως πολύ ωραία λες
Μαρτίου 4, 2008 σε 10:48 πμ |
exactly. θα συμφωνήσω απόλυτα. ο τύπος έπρεπε να τσεπώσει τα λεφτά και να τον δούμε μετά να ζει με τις τύψεις του και όχι να χαμογελάει με ύφος στο φακό.