Το 1988 το Studio Ghibli κυκλοφόρησε το Tonari no Totoro (Ο γείτονάς μου ο Τότορο) μία από τις κλασικές ταινίες του Hayao Miyazaki κυρίως λόγω της παρουσίας του Totoro, ενός πνεύματος του δάσους που είναι από τα πιο χαρακτηριστικά δημιουργήματα του μεγάλου γιαπωνέζου παραμυθά. Δύο πιτσιρίκες, η Mei και η Satsuki περνούν το καλοκαίρι τους με τον πατέρα τους στην εξοχή, περιμένοντας την ανάρρωση της μητέρας τους που είναι στο νοσοκομείο. Ανακαλύπτουν τον Totoro, ένα από τα πνεύματα του δάσους, λίγο χαριτωμένο αρκούδο αλλά και λίγο τρομακτικό στοιχειό ταυτόχρονα. Μαζί θα ζήσουν περιπέτειες που θα τελειώσουν με το καλοκαίρι και την ανάρρωση της μητέρας. Δεν υπάρχουν ούτε κακοί, ούτε τραγικά γεγονότα. Όλα κυλούν απλά μέσα στην αθωότητα και γλυκύτητα, σε μια ταινία που ταιριάζει είτε σε πολύ μικρά παιδιά είτε σε ενήλικες που θέλουν να γευτούν λίγη απροβλημάτιστη αθωότητα.
Η ταινία είναι ελαφριά και συμμαζεμένη, περισσότερο παιδική απ’ότι θα ήθελα, αλλά κατάφερε να με μαγέψει με την χρωματιστή απεικόνιση της παιδικής αθωότητας και τους υπέροχα σχεδιασμένους χαρακτήρες-ξωτικά. Η ιστορία εξελίσσεται εσωτερικά, χωρίς εξάρσεις, το animation είναι αρκετά ανώριμο και η μουσική του Joe Hisaishi είναι άλλοτε σπουδαία και άλλοτε εντελώς ατυχής. Η ταινία όμως γράφει θετικά καθώς οι χαρακτήρες όπως ο Totoro και το Γατολεωφορείο είναι τόσο γοητευτικοί που μπορούν να σε παρασύρουν σ’αυτό το ταξίδι στην παιδική αθωότητα.
