Έχουν περάσει σχεδόν 20 χρόνια από τότε που ένας φίλος μου μίλησε διθυραμβικά για το The comfort of strangers (1990). Δεν έτυχε να το δω ποτέ αλλά χάρη στην επιμονή του, απέκτησα το soudntrack της ταινίας που έκτοτε είναι μόνιμα μαζί μου, από το βινύλιο μέχρι το iPod. Η μουσική του Angelo Badalamenti θα μπορούσε να αποτελεί ακαδημαϊκό παράδειγμα για την “τέλεια” κινηματογραφική μουσική. Μεγάλες ορχήστρες και οπερετικές μελωδίες μπλέκονται απροσδόκητα με αραβικούς ρυθμούς και ήχους. Μετά απ’όλα αυτά τα χρόνια η μουσική βρήκε την εικόνα που της ταιριάζει όταν επιτέλους αποφάσισα να δω αυτή την αριστουργηματική ταινία. Στους τίτλους της αρχής ο σκηνοθέτης Paul Schrader περιδιαβαίνει τους άδειους διαδρόμους ενός βενετσιάνικου παλατιού. Μία ανδρική φωνή off διηγείται μία ιστορία από τις αναμνήσεις μιας χαμένης παιδικής ηλικίας. Η ατμόσφαιρα είναι ονειρική και η αίσθηση ότι η ταινία είναι ένα όνειρο-εφιάλτης δεν με άφησε ποτέ.
Ένα νεαρό και σκανδαλιστικά όμορφο ζευγάρι άγγλων μπλέκεται στα δίχτυα ενός αλλόκοτου και εξαιρετικά γοητευτικού ζευγαριού που γνωρίζουν τυχαία στην Βενετία. Ο κλασικός μύθος της αθωότητας που πέφτει ανύποπτα στα δίχτυα του κακού εδώ εκμοντερνίζεται στο σενάριο του Harold Pinter που βασίζεται σε ένα από τα πρώτα βιβλία του Ian McEwan. Ηδονοβλεψία και σαδομαζοχισμός συναντούν την ευαισθησία και την αφρώδη αθωότητα. Το σκοτάδι βρίσκεται με το φως και ο θάνατος παραμονεύει ως μόνη διέξοδος.
Η εξαιρετικά απλή ιστορία και οι μόλις 4 ηθοποιοί της ταινίας έρχονται σε αντίθεση με την πολυτέλεια των ρούχων που σχεδίασε ο Giorgio Armani και τα παραμυθένια σκηνικά του Gianni Quaranta. Η Βενετία είναι φωτογραφημένη σαν κόσμημα από τον Dante Spinotti και ο Paul Schrader δημιουργεί μία από τις κορυφαίες ταινίες του, στιβαρή και σίγουρη αλλά ταυτόχρονα τολμηρή.
Δεν πρόκειται για εύκολη ταινία. Όμορφη την λες, πρωτότυπη και ενδιαφέρουσα επίσης, αλλά η θεατρικότητα της ιστορίας που κινείται αργά μέσα σε 2 δωμάτια με 4 ηθοποιούς κάνει την θέασή της απαιτητική. Οι διάλογοι είναι υπαινικτικοί και απαιτούν πολυεπίπεδη ανάγνωση, οι ευτυχισμένοι και αθώοι Natasha Richardson και Rupert Everett παίζουν υπνοβατώντας μέσα στην λαβυρινθώδη Βενετία, ενώ οι σκοτεινοί και κοσμοπολίτες Helen Mirren και Christopher Walken δίνουν μάθημα ερμηνείας “κακών”. Η ταινία είναι ένα διαμάντι που μας περιμένει να το ανακαλύψουμε. Για εμένα αποτελεί παράδειγμα καλού κινηματογράφου. Ένα σκοτεινό αριστούργημα, απρόσιτο αλλά τόσο γοητευτικό.
