Η αρχιτεκτονική θέλει να βοηθήσει στην εξεύρεση λύσεων για τα προβλήματα που προκαλεί η έλλειψη νερού στην έτσι και αλλιώς “εύφλεκτη” Μέση Ανατολή, προσβλέποντας στην μείωση των εντάσεων στην περιοχή. Το αρχιτεκτονικό γραφείο Phu Hoang με έδρα τη Νέα Υόρκη, προτείνει το project No Man’s Land που αποτελείται από μία σειρά τεχνητά νησιά που προσφέρουν δυνατότητες διασκέδασης, τουριστικής εκμετάλλευσης, παραγωγής ανανεώσιμης ενέργειας και δημιουργίας πόσιμου νερού. Υπέροχη ιδέα, θα πήγαινε κουτί και στην Ελλάδα, αλλά η ειρήνη δεν είναι θέμα δημιουργίας τέτοιων project, αυτά είναι καλές προθέσεις και ξέρεις που σε οδηγεί ο δρόμος που είναι στρωμένος με δαύτες.
H μαγιονέζα Heinz Deli Mayo δεν είναι απλά ένα βιομηχανικό προϊόν. Είναι μέρος μιας οικογενειακής καθημερινότητας. Αυτό τουλάχιστον πουλάει η Heinz με την καμπάνια της λονδρέζικης AMV BBDO για τη νέα σειρά της Deli Mayo που αντικαθιστά την τυπική μαμά με έναν νεοϋρκέζο μάγειρα. Τολμηρό concept, αστείο και καλόγουστο.
O Ryohei Hase είναι ένας ανερχόμενος Illustrator από το Tokyo και σχεδιάζει έργα που ανήκουν στον χώρο της ρεαλιστικής φαντασίας. Η παρακάτω λεπτομέρεια είναι από το έργο του με τίτλο: Go Forward and Forward και δείχνει αγόρια με κεφάλια λαγών να τρέχουν μανιασμένα. Θα δεις κι’άλλα ωραία πράγματα στο site του.
Η Maktub Beverages Delivery είναι μία βραζιλιάνικη εταιρία που σου φέρνει ποτά με delivery στο σπίτι. Ακούγεται καλή ιδέα, αλλά μου φαίνεται λίγο μίζερο να είμαι κλεισμένος στο σπίτι και να πίνω. Αφού όμως οι άνθρωποι έχουν επενδύσει στην ιδέα τους να τους ευχυθώ καλή επιτυχία και καλά κρασιά. Η διαφημιστική τους καμπάνια είναι εντελώς αηδιαστική, για να προκαλέσει αφ’ένός το μειδίαμα στους υποψιασμένους νεαρούς πελάτες της, αφ’ετέρου να δώσει έναν καλό λόγο να καθίσεις σπίτι και να μην μπεκρουλιάζεις στο δρόμο. Η καμπάνια είναι δουλειά της 141/Soho Square São Paulo και αν και μου αρέσει σαν αποτέλεσμα, σαν concept θα την προτιμούσα λιγότερο ρεαλιστική.
Και αφού είμαι στα ψάρια, να και μία από τις πολύ ωραίες διαφημίσεις του μήνα. Ο ψαράς της John West ξενυχτάει και σαν καλός και τίμιος εργαζόμενος κάνει τα αδύνατα δυνατά για να φέρει στο πιο κοντινό σου προλεταριακό supermarket (λέγε με Tesco) φρέσκα ψάρια, ορεκτικά και υγιεινά. Ωραίο stop-motion ταινιάκι από την CheethamBellJWT Manchester γυρισμένο με ψηφιακές φωτογραφικές κάμερες. Η ατμοσφαιρική μουσική είναι από το συγκροτηματάκι ονόματι M.Craft και έχει τίτλο Dragonfly .
Συμπαθητική διαφήμιση από την καμπάνια της Draftfcb New York για την αλοιφή Aquaphor. Τίποτα σπουδαίο, αλλά αυτές οι διαφημίσεις με κερδίζουν με την απλότητά τους. Υπάρχει και κάτι σεξουαλικό με το γυμνό δέρμα να πρωταγωνιστεί που είναι όμως διακριτικό και καλόγουστο. Παρατήρηση: ο αφαλός του νεαρού θα μπορούσε να γίνει μάτι σε ένα από τα ψάρια και να μας πάρει τα μυαλά. Την αυστηρότερη τιμωρία μου στον illustrator.
To Secretary (2002) είναι ένα μισοαστείο μισοσοβαρό ψευτο-πορνό. Δυστυχώς, από τον θόρυβο που είχε κάνει η ταινία, είχα την αίσθηση ότι θα έβλεπα μία προσπάθεια των δημιουργών να πιάσουν το θέμα μαζοχισμός/σαδισμός από την σοβαρή του πλευρά και να κάνουν μία βαρβάτη ανάλυση του θέματος. Εδώ όμως ο μέτριος σκηνοθέτης Steven Shainberg εστιάζει στον κώλο της πρωταγωνίστριας Maggie Gyllenhaal και προσπαθεί να στήσει μία ολόκληρη ταινία από μία εντελώς αδύναμη ιστορία: προβληματική κοπελίτσα προσλαμβάνεται από μυστηριώδη μεγαλοδικηγόρο και στα χέρια του μετατρέπεται σε αντικείμενο του sex. Χαλαρώστε παιδιά, αυτό δεν φτάνει ούτε για μεταμεσονύκτιο porno σε ξενοδοχειακό κανάλι. Έλεος.
Όμως, λέω όμως με θαυμασμό, τα σκηνικά είναι εξαιρετικά. Τώρα για καλό το λέω αυτό; Έ όχι, μάλλον προσβολή είναι από μία ταινία 100 λεπτών να σου μένουν τα σκηνικά. Αλλά δεν μπορώ να μην πω τον καλό μου λόγο για τον Michael Murray που στήνει ένα δικηγορικό γραφείο τόσο ξεχωριστό που όταν βαρεθείς να βλέπεις τα χαρίσματα της πρωταγωνίστριας, συνειδοτοποιείς ότι είναι και αυτό μέρος της πρωταγωνιστικής ομάδας. Καλοί και οι δύο ηθοποιοί Maggie Gyllenhaal (δίκαια τα βραβεία της) και James Spader, αλλά όλα τα άλλα είναι ένα αποτυχημένο ανέκδοτο. Το τέλος είναι τόσο κακό που θα έπρεπε να διδάσκεται μάθημα σε σχολές κινηματογράφου με τίτλο: Πως να ΜΗΝ τελειώνεις μία ταινία. Προτίμησε soft τσόντα του 70, θα πάρεις και την χαρά και θα έχει και καλύτερη φωτογραφία.
Το πρόβλημα με τα όνειρα είναι ότι ποτέ δεν γίνονται καλές ταινίες. Το προσπάθησαν διάφοροι όπως ο Luis Buñuel και Salvador Dali όταν ο κινηματογράφος ήταν ακόμη νήπιο, αργότερα πολλοί καλλιτέχνες έκαναν πειράματα προσπαθώντας να αφηγηθούν τα όνειρά τους μέσα από τις κινούμενες εικόνες του κινηματογράφου, αλλά το αποτέλεσμα έχει πάντα το ίδιο πρόβλημα: δεν ξέρεις τι να δεις! Τις όμορφες εικόνες; Την υποσυνείδητη σχέση όσων βλέπεις; Μεγάλο μπέρδεμα. Ο Michel Gondry την πάτησε με το The Science of Sleep (2006) γιατί προτίμησε να εστιάσει στα όνειρα αντί στην ιστορία. Ένας τυπάκος ντροπαλός και καλοσυνάτος ερωτεύεται την γειτόνισσά του και ντρέπεται να της το πει. Αυτό τώρα σου κάνει για ιστορία που μπορεί να γεμίσει 100 λεπτά ταινία; Εμένα καθόλου.
Εντάξει, ο Michel Gondry δίνει τον καλύτερο εαυτό του, σκηνοθετώντας την ταινία σαν video-clip της Bjork. Tα όνειρα διαδέχονται το ένα το άλλο, παρανοϊκοί συνειρμοί, υποσυνείδητα ταξίδια, πανέμορφες εικόνες γεμίζουν την οθόνη. Ο Gael García Bernal είναι από τους σπουδαιότερους νέους ηθοποιούς, αμόλυντος ακόμη από το Hollywood, η Charlotte Gainsbourg είναι η κοσμοπολίτισσα παριζιάνα έτσι όπως αξίζει στην κληρονομιά του ονόματός της και τα CGI κάνουν θαύματα. Το σενάριο όμως πάσχει και είναι εμφανής η έλλειψη ενός συνεργάτη του επιπέδου του Charlie Kaufman με τον οποίο είχαν δημιουργήσει από κοινού το σενάριο του πολύ καλού Eternal Sunshine of the Spotless Mind. Αν εξαιρέσεις τα όνειρα, η ασήμαντη ιστορία δεν βγάζει ζουμί για τα 100 λεπτά που πηγαινοέρχεται ανάμεσα στα όνειρα και την πραγαμτικότητα. Θα μπορούσε να είναι μία εξαιρετική ταινία μικρού μήκους. Μέχρι εκεί.
Στο Vanity Fair Ιουλίου η Angelina Jolie είναι στο εξώφυλλο και φυσικά βασικό θέμα. Πολλές φωτογραφίες του Patrick Demarchelier και μια σειρά από πόζες με περούκες. Κούκλα η Αγγελικούλα.
Μεγάλη ζημιά έκανε η ταινία 300. Εδώ και αρκετό καιρό βλέπουμε την αισθητική των υπερμπρατσαράδων, αποτριχωμένων, γυαλιστερών και άγριων πολεμιστών να χρησιμοποιείται ξανά και ξανά. Τελευταίο κρούσμα το φωτογραφικό αφιέρωμα Ολλανδικής εφημερίδας στην εθνική τους ομάδα που δείχνει τους παίκτες αιμοβόρους και σκληρούς όσο το ατσάλι, έτοιμους να ριχτούν στις αρένες του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος ποδοσφαίρου. Καλό αποτέλεσμα αλλά σηκώνει και καζούρα. Οι φωτογραφίες είναι του ανερχόμενου Erwin Olaf.
Μία ταινία που ξεκινάει με μία αυτοκτονία και έχει τίτλο κοψοφλεβικό καταλαβαίνεις ότι θα είναι τουλάχιστον σκοτεινή. Η ταινία του κροάτη σκηνοθέτη Goran Dukić Wristcutters: A Love Story (2006) καταφέρνει εκτός από σκοτεινή και μίζερη να είναι τρυφερή και αισιόδοξη, μεγάλο κατόρθωμα για μία φτηνή ανεξάρτητη παραγωγή που ασχολείται με την αυτοκτονία ως κεντρικό της θέμα. Η ταινία βαίζεται στο βιβλίο Kneller’s Happy Campers του Etgar Keret και εξελίσσεται σε έναν άχρονο και ερημικό κόσμο στον οποίο καταλήγουν όλοι όσοι αυτοκτονούν. Οι ήρωες φυσικά είναι όλοι νεκροί και ένα μεγάλο ταξίδι τους περνάει μέσα από το σκοτάδι των προσωπικών τους αδιεξόδων προς μία κατάληξη που καταφέρνει να είναι φωτεινή και αισιόδοξη.
Η ταινία είναι ένα παραμύθι για ενήλικες, κυλάει αβίαστα και χωρίς να έχει ούτε σπουδαίες ερμηνείες ούτε κορυφαίες στιγμές καταφέρνει να γίνεται συναρπαστική. Ξεχωρίζω τον Tom Waits σε έναν υπέροχο αγγελικό ρόλο και τα τραγούδια των Gogol Bordello που σημαδεύουν την ταινία με την βαλκανική τους τρέλλα από την αρχή μέχρι τους τίτλους του τέλους. Η ταινία έγραψε καλά και στα φεστιβάλ απ’όπου απέσπασε αρκετά βραβεία και προβλέπω μέσα στα επόμενα χρόνια να γίνεται cult επιτυχία.
Καλές ιδέες της TBWA για την Adidas που κάνει έντονη την παρουσία της στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου στην Ζυρίχη. Οι 17μετροι γίγαντες αγκαλιάζονται στον σιδηροδρομικό σταθμό, ενώ ο τερματοφύλακας γίγαντας φαίνεται ότι φυλάει καλά τα δίχτυα του.
To νέο κινητό τηλέφωνο της Sony Ericsson λέγεται προσωρινά Paris και μπορείς να δεις τι μπορεί να κάνει στο νέο ταινιάκι που μόλις κυκλοφόρησε. Λίγο παραδοσιακό κινητό, λίγο iPhone η Sony Ericsson προσπθεί να μπει πιο δυναμικά στην αγορά των touch screen κινητών. Μη στηθείς πάντως στις ουρές έξω από τα μαγαζιά, ακόμη δεν κυκλοφορεί.
Δεν μπορώ να σου κρύψω ότι θαυμάζω την Zaha Hadid εδώ και χρόνια και την θεωρώ πολύ μεγάλο ταλέντο, αλλά όλα της τα κτίρια σαν να μη με πείθουν και τόσο. Καλά τα πυροτεχνήματα, αλλά νιώθω ότι λίγο μας κοροϊδέυει το κορίτσι. Το τελευταίο της project είναι το νέο πολιτιστικό κέντρο του Dubai που περιλαμβάνει και μία όπερα. Όπως όλα της τα κτίρια, πρώτα μένεις με κομμένη την ανάσα, εντυπωσιασμένος από την τρομερή της δημιουργικότητα. Λίγο καιρό μετά, τουλάχιστον εγώ προσωπικά πηγαίνω στο “Ε, και!”. Ότι γίνεται μόδα και βασίζεται στην εντύπωση είναι εφήμερο και καταδικασμένο στην ανυποληψία. Δεν έχω καταλήξει ακόμη αν όντως το έργο της είναι προορισμένο για τον σκουπιδοφάγο του μέλλοντος, αυτό θα το δείξει το πέρασμα του χρόνου έτσι κι’αλλιώς. Για την ώρα χαζεύω τις CGI εικόνες και φαντάζομαι τον εαυτό μου να κόβει βόλτες θαυμάζοντας τις υπερβολές της Zaha.
Η ταινία Election (1999) μου είχε ξεφύγει εντελώς όταν είχε κυκλοφορήσει, κυρίως γιατί είχε προωθηθεί ως ταινία που ασχολείται με τις περιπέτειες των τελειόφοιτων αμερικάνικου γυμνασίου – εφιάλτης δηλαδή. Όταν όμως είδα στη λίστα του περιοδικού Premiere με τις 100 καλύτερες ερμηνείες όλων των εποχών την Reese Witherspoon ως Tracy Flick στην 45η θέση, αναθεώρησα την άποψη μου και έτσι χθες βράδυ μπήκα και εγώ στο fan club των φίλων της ταινίας. Γιατί ναι μεν είναι όντως μία ταινία που κινείται γύρω από τις ιστορίες του μικρόσκοσμου των αμερικάνων γυμανσιόπαιδων, αλλά το κάνει με τόσο ενήλικο, τολμηρό και πρωτότυπο τρόπο που η ερμηνεία της Reese Witherspoon είναι μόνο το κερασάκι στην τούρτα. Ολόκληρη η τούρτα είναι πεντανόστιμη.
Το σενάριο του Alexander Payne (που είναι και ο σκηνοθέτης) βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο του Tom Perrotta και περιγράφει τις προσωπικές ιστορίες καθηγητών και μαθητών του George Washington Carver High στην Omaha, καθώς εξελίσσονται τα απρόοπτα γεγονότα που οδηγούν την Tracy Flick στην εκλογή προέδρου του σχολείου. Η Tracy ως άλλος Machiavelli χρησιμοποιεί όλα τα μέσα, θεμιτά και αθέμιτα, για να κατακτήσει την προεδρία, ο δάσκαλός της όμως έχει αντίθετη άποψη και κάνει ότι περνάει από το χέρι του για να την καταστρέψει. Στην ανοδική πορεία της παρασύρει τους πάντες και τα γεγονότα ανατρέπουν τις ζωές όλων των ηρώων. Δίκαια η ερμηνεία της Reese Witherspoon πέρασε στην ιστορία του κινηματογράφου, καθώς πλάθει το πιο ανθρώπινο νυμφίδιο-Lolita συνδυασμός με μοιραία-γυναίκα που έχεις δει ποτέ. Αλλά και το σενάριο είναι μία αποκάλυψη, καθώς παίρνει ένα τόσο κοινότυπο θέμα και το προχωράει βήματα μπροστά, ενσωματώνοντας αναφορές σε παιδοφιλία, εφηβική ομοφυλοφιλία και βάλε. Οι χαρακτήρες δεν είναι ποτέ καρικατούρες, είναι ανθρώπινοι και γνώριμοι και ο Matthew Broderick ως μπερδεμένος καθηγητής είναι ίσως στον καλύτερο ρόλο της ζωής του. Όλα αυτά τα θετικά στοιχεία καλύπτουν και με το παραπάνω τις τεχνικές αδυναμίες της ταινίας. Στην εποχή της δεν έκανε εντύπωση αλλά σήμερα έχει γίνει cult και θα την έδινα SOS σε μαθητές δραματικών σχολών και υποψήφιους σεναριογράφους.
Δημοσιεύθηκε από tivlepo 
Δημοσιεύθηκε από tivlepo 
Δημοσιεύθηκε από tivlepo 
To Secretary (2002) είναι ένα μισοαστείο μισοσοβαρό ψευτο-πορνό. Δυστυχώς, από τον θόρυβο που είχε κάνει η ταινία, είχα την αίσθηση ότι θα έβλεπα μία προσπάθεια των δημιουργών να πιάσουν το θέμα μαζοχισμός/σαδισμός από την σοβαρή του πλευρά και να κάνουν μία βαρβάτη ανάλυση του θέματος. Εδώ όμως ο μέτριος σκηνοθέτης Steven Shainberg εστιάζει στον κώλο της πρωταγωνίστριας Maggie Gyllenhaal και προσπαθεί να στήσει μία ολόκληρη ταινία από μία εντελώς αδύναμη ιστορία: προβληματική κοπελίτσα προσλαμβάνεται από μυστηριώδη μεγαλοδικηγόρο και στα χέρια του μετατρέπεται σε αντικείμενο του sex. Χαλαρώστε παιδιά, αυτό δεν φτάνει ούτε για μεταμεσονύκτιο porno σε ξενοδοχειακό κανάλι. Έλεος.
Το πρόβλημα με τα όνειρα είναι ότι ποτέ δεν γίνονται καλές ταινίες. Το προσπάθησαν διάφοροι όπως ο Luis Buñuel και Salvador Dali όταν ο κινηματογράφος ήταν ακόμη νήπιο, αργότερα πολλοί καλλιτέχνες έκαναν πειράματα προσπαθώντας να αφηγηθούν τα όνειρά τους μέσα από τις κινούμενες εικόνες του κινηματογράφου, αλλά το αποτέλεσμα έχει πάντα το ίδιο πρόβλημα: δεν ξέρεις τι να δεις! Τις όμορφες εικόνες; Την υποσυνείδητη σχέση όσων βλέπεις; Μεγάλο μπέρδεμα. Ο Michel Gondry την πάτησε με το The Science of Sleep (2006) γιατί προτίμησε να εστιάσει στα όνειρα αντί στην ιστορία. Ένας τυπάκος ντροπαλός και καλοσυνάτος ερωτεύεται την γειτόνισσά του και ντρέπεται να της το πει. Αυτό τώρα σου κάνει για ιστορία που μπορεί να γεμίσει 100 λεπτά ταινία; Εμένα καθόλου. 
Μία ταινία που ξεκινάει με μία αυτοκτονία και έχει τίτλο κοψοφλεβικό καταλαβαίνεις ότι θα είναι τουλάχιστον σκοτεινή. Η ταινία του κροάτη σκηνοθέτη Goran Dukić Wristcutters: A Love Story (2006) καταφέρνει εκτός από σκοτεινή και μίζερη να είναι τρυφερή και αισιόδοξη, μεγάλο κατόρθωμα για μία φτηνή ανεξάρτητη παραγωγή που ασχολείται με την αυτοκτονία ως κεντρικό της θέμα. Η ταινία βαίζεται στο βιβλίο Kneller’s Happy Campers του Etgar Keret και εξελίσσεται σε έναν άχρονο και ερημικό κόσμο στον οποίο καταλήγουν όλοι όσοι αυτοκτονούν. Οι ήρωες φυσικά είναι όλοι νεκροί και ένα μεγάλο ταξίδι τους περνάει μέσα από το σκοτάδι των προσωπικών τους αδιεξόδων προς μία κατάληξη που καταφέρνει να είναι φωτεινή και αισιόδοξη.
Η ταινία Election (1999) μου είχε ξεφύγει εντελώς όταν είχε κυκλοφορήσει, κυρίως γιατί είχε προωθηθεί ως ταινία που ασχολείται με τις περιπέτειες των τελειόφοιτων αμερικάνικου γυμνασίου – εφιάλτης δηλαδή. Όταν όμως είδα στη λίστα του περιοδικού Premiere με τις 100 καλύτερες ερμηνείες όλων των εποχών την Reese Witherspoon ως Tracy Flick στην 45η θέση, αναθεώρησα την άποψη μου και έτσι χθες βράδυ μπήκα και εγώ στο fan club των φίλων της ταινίας. Γιατί ναι μεν είναι όντως μία ταινία που κινείται γύρω από τις ιστορίες του μικρόσκοσμου των αμερικάνων γυμανσιόπαιδων, αλλά το κάνει με τόσο ενήλικο, τολμηρό και πρωτότυπο τρόπο που η ερμηνεία της Reese Witherspoon είναι μόνο το κερασάκι στην τούρτα. Ολόκληρη η τούρτα είναι πεντανόστιμη. 