Όταν ο Augusten Burroughs κυκλοφόρησε το 2002 τα απομνημονεύματά του σε βιβλίο με τίτλο Running with Scissors, προκάλεσε αρκετό θόρυβο γύρω από τις πιθανές υπερβολές και ακρότητες που περιγράφει ως αληθινά γεγονότα. Σύμφωνα με τον συγγραφέα οι γονείς του υπήρξαν αποτυχημένοι ως σύζυγοι και γονείς, δημιουργόντας μία δυσλειτουργική οικογένεια και φτάνοντας στο σημείο να τον δώσει η ίδια του η μάνα για υιοθεσία στον ψυχαναλυτή της. Η ιστορία συνεχίζει με τις περιπέτειες του έφηβου πλέον Augusten να είναι μέλος μίας ακόμη πιο παρανοϊκής και δυσλειτουργικής οικογένειας που όμως αποδέχεται την ομοφυλοφιλία του και του προσφέρει τα κίνητρα για να ενηληκιωθεί με τον τρόπο που επιθυμεί: Φεύγοντας για τη Νέα Υόρκη. Το βιβλίο έγινε best-seller, προκάλεσε διαμάχη με τους ανθρώπους των οποίων τη ζωή περιγράφει και το 2006 έγινε ταινία από τον σκηνοθέτη Ryan Murphy, γνωστός ως ο δημιουργός της τηλεοπτικής σειράς Nip/Tuck.
Αν και η ιστορία καταφέρνει να είναι συναρπαστική από την αρχή μέχρι το τέλος, κυρίως γιατί ξέρουμε ότι είναι αληθινή, η ταινία αποτυγχάνει να δώσει ψυχή στους χαρακτήρες και χωρίς να καταλαβαίνω τον λόγο κρατάει αποστάσεις από τους πρωταγωνιστές μετατρέποντάς τους σε νευρωτικές χάρτινες φιγούρες. Ο σκηνοθέτης χρησιμοποιεί δυνατή συναισθηματική μουσική για να υπογραμμίσει τις σπουδαίες ερμηνείες όλων των ηθοποιών, εντυπωσιακά σκηνικά που ταιριάζουν τέλεια στην ψυχολογία των ηρώων, αλλά προσφέρει στο τέλος μία κενή ταινία που μοιάζει σαν κακέκτυπο των ταινιών του Wes Anderson. Παρ΄όλα αυτά αξίζει να την δεις για τις ατάκες, τους ηθοποιούς αλλά και την ίδια την ιστορία του Augusten. Αν πάντως έχεις το χρόνο, το βίβλίο είναι (ως συνήθως) πολύ πιο ενδιαφέρον.
