Για πολλά χρόνια θεωρούσα το Batman Returns ως την απόλυτη ταινία-comic. Λίγο η τρέλλα του Tim Burton, λίγο τα sexy παιχνίδια της Michelle Pfeiffer αυτή η τανία με είχε πείσει ότι αυτό είναι το αποκορύφωμα του είδους και στην καλύτερη περίπτωση θα έχουμε αξιόλογες απομιμήσεις. Καταλαβαίνεις λοιπόν με πόση προκατάληψη μπήκα στον κινηματογράφο για να δω το The dark knight (2008). Φυσικά οι διθυραμβικές κριτικές με είχαν προϊδεάσει για κάτι καλό, ενώ δεν με άφησε αδιάφορο και ο θαυμασμός όλων για την ερμηνεία του Heath Ledger. Και πόσο δίκαιο έχουν όλοι τους.
Τα comic με τους υπερήρωες από την ίδια τους τη δημιουργία έχουν μία ισχυρή δόση τραγωδίας και μελοδράματος. Δεν σπανίζουν οι σκοτεινές στιγμές και οι μεγάλες ιδέες περί ηρώων και εγκλήματος αν χρησιμοποιηθούν σωστά μπορούν να αποδώσουν σπουδαία πράγματα. Και αυτό ακριβώς έκανε ο σκηνοθέτης Christopher Nolan και οι συνεργάτες του. Εστίασαν σε όλα τα αγαπημένα σκοτεινά σημεία του Batman και δημιούργησαν μια ταινία δράσης στα όρια του ψυχολογικού δράματος και με πολλά στοιχεία αρχαίας ελληνικής τραγωδίας. Οι ήρωες είναι πραγματικά υπερήρωες, γιατί ξεπερνούν το επίπεδο του προσώπου και κινούνται στις πιο σκοτεινές πτυχές της ανθρώπινης ύπαρξης. Παράνοια, εκδίκηση, θάνατος και μοναξιά πλήττουν όλους ανεξαιρέτως και κανείς δεν βγαίνει αλώβητος από τον καταιγισμό των ανατροπών. Επίσης, όσα έχεις ακούσει για τον Heat Ledger είναι ακριβή. Ο άνθρωπος έφτιαξε έναν από τους πιο δαιμονικούς και άγριους “κακούς” της οθόνης και δίκαια παραμιλάνε όλοι για την ερμηνεία του. Τολμώ να πω ότι χωρίς την ερμηνεία του η ταινία θα ήταν σαφώς “μικρότερη”. Κάθε φορά που εμφανίζεται στην οθόνη την γεμίζει και σε αιχμαλωτίζει στο φρικτό μα τόσο γοητευτικό χαρακτήρα που δημιούργησε. Ουσιαστικά είναι το εκτυφλωτικό φως που κάνει τις σκοτεινές σκιές να φαίνονται ακόμη πιο μαύρες.
Εντάξει έχω και ένα παράπονο. Η διάρκεια! Θα μπορούσε να ήταν άνετα μισή ώρα συντομότερη, και να έχει δώσει λίγο περισσότερο χρόνο στην Maggie Gyllenhaal κόβοντας τουλάχιστον μία από τις εκτεταμένες σκηνές δράσης. Το κορίτσι προσπαθεί να ξεφύγει από το στερεότυπο του κοριτσιού του υπερήρωα, αλλά οι σκηνές της αν και ζουμερές είναι ελάχιστες.
