Μαγική καμπάνια της πορτογαλέζικης MSTF Partners για την Mitsubishi και το μοντέλο της Strakar L200. Το tag: Be part of the “I swear to keep Shangri-La a secret” group είναι από τα πλέον εμπνευσμένα που έχω ακούσει τελευταία. Κάτω αριστερή γωνία βλέπεις το προϊόν και στο μέσον ένα εκπληκτικό 3D render μυθικών τόπων όπως είναι η Shangri-La, το El Dorado και η Ατλαντίδα. To αυτοκίνητο φαίνεται με το ζόρι, το όλο concept είναι πολύ συνηθισμένο αλλά με το εξαιρετικό illustration της βραζιλιάνικης 6B estudio αυτή η διαφήμιση κερδίζει πόντους. Δυστυχώς το μικρό μέγεθος της εικόνας την αδικεί.
Πολύ καλή ιδέα για όσους, σαν και μένα καλή ώρα, ψάχνουν για ξενοδοχεία βολικά μέσα σε μεγάλες πόλεις. Είναι το See Your Hotel και έχει δέσει πολύ όμορφα με το GoogleMaps. To χρησιμοποιώ ήδη και το συστήνω.
Ναι, διαφημίσεις με γέρους και γριές οδηγούς δεν είναι σπάνιες, αλλά αυτή της λονδρέζικης Leagas Delaney για την Goodyear είναι εξαιρετική και τόσο διαφορετική μέσα στην ανατροπή της. Ανάποδα οδηγεί η γιαγιά και ανστατώνει το σύμπαν. Εκείνη αμέριμνη ακούει τη μουσικούλα της και παρκάρει με τη μία στο καταπληκτικό της σπιτάκι. Αυτά είναι τα τιμημένα γερατιά που μου αρέσουν. Μου αρέσει όμως και το tag: Old doesn’t have to be dangerous. Και όλα αυτά για να μας πουν ότι φτιάχνουν καλά λάστιχα.
Αν και το Detroit δεν φημίζεται ούτε για τις ομορφιές του ούτε και για ιδιαίτερα καλλιτεχνική πόλη, το Detroit Institute of Arts ανέθεσε στην Perich Advertising να φτιάξει αυτή την όμορφη καμπάνια για να προσκαλέσει κόσμο να εμπνευστεί από τα έργα που φιλοξενεί. Απλό και συμμαζεμένο animation για ένα μουσείο που προφανώς δεν εμπνέει τα μεγαλεία των MOMA, Guggenheim και άλλων πολλών.
Συνηθισμένη και γνωστή ιδέα, που όμως γίνεται πολύ σωστά και κυρίως στο σωστό χρόνο. Λίγο πριν τις αμερικάνικες εκλογές και ενώ ο πλανήτης έχει δέκατα, η γερμανική Scholz & Friends φτιάχνει για την Amnesty International μία κωμική διαφήμιση καταγγελία. Κρίμα που δεν είχαν χρόνο να συμπεριλάβουν και άλλα αστέρια.
To CattHouse Studio είναι το site μίας κοινότητας σκιτσογράφων που σκιτσάρουν τις φαντασιώσεις τους χωρίς περιορισμούς και ανοησίες περί ηθικής. Δεν είναι το Ταρατατά του σήμερα, αλλά σαφώς χρησιμοποιείται ως τσόντα. Περισσότερο μοιάζει με ένα μελλοντικό μετα-porno site που απευθύνεται σε εναλλακτικές ψυχαγωγίες. Πολλές επιρροές από γιαπωνέζικο manga και ύποπτα ακόλαστο. Υποθέτω ότι θα έχει τρελλή επισκεψιμότητα.
Μου το έδειξαν απόψε σε μία παρουσίαση για μία νέα καμπάνια που ετοιμάζω. Υπέροχη δουλειά και trend που αγνοούσα εντελώς. Μπορείς να δεις πάρα πολλά αντίστοιχα ταινιάκια στο YouTube κάτω από το θέμα typography. To συγκεκριμένο είναι από την ταινία Lock Stock and Two Smoking Barrels. Φυσικά και δεν είναι πρωτότυπο αφού έχει χρησιμοποιηθεί πολύ στην τηλεόραση και στον κινηματογράφο, αλλά είναι όμορφο και δίνει ευκαιρία σε ερασιτέχνες να ασχοληθούν με το animation. Από τα θετικά trends.
To game Guitar Hero αντεπιτίθεται με νέα καμπάνια προσδοκώντας να ανακτήσει την πρωτιά που του έκλεψε το ανταγωνιστικό Rock Band. Αυτή τη φορά επιστρατεύει τους αθλητές celebrities Michael Phelps, Kobe Bryant, Alex Rodriguez και Tony Hawk για ένα party τύπου Risky Business. Με κατεβασμένα παντελόνια οι κύριοι αυτοί έχουν προσελκύσει ένα εκατομμύριο περίπου χρήστες να δουν τη διαφήμιση στο YouTube μέσα σε 4 ημέρες. Φυσικά ως καλός Marketing αναγνωρίζω την πραγματική αξία των celebrities στη διαφήμιση, αλλά ποτέ δεν παύει να με εκπλήσσει η πείνα του κόσμου για διασημότητες.
H Cell Phone Disco είναι μία επιφάνεια που οπτικοποιεί το ηλεκτρομαγνητικό πεδίο ενός κινητού τηλεφώνου. Χιλιάδες φωτάκια αναβουν όταν δέχεσαι ή κάνεις ένα τηλεφώνημα. Λέω μόνο SuperWΟW και έχω σπεύσει ήδη να δω αν μπορώ να φέρω αυτή την ιδέα κατά τα μέρη μου.
Μία διαφήμιση θα πρέπει να λειτουργεί χωρίς επεξηγήσεις. Η παρακάτω δουλειά της CLM BBDO, Paris για την Alka Seltzer παραείναι έξυπνη για το δικό της το καλό. Προφανώς βέβαια απευθύνεται σε πολύ νεανικό και sophisticated κοινό και προσπαθεί να μιλήσει με τους κώδικές του. Εδώ βλέπουμε μία ημίγυμνη celebrity, έναν θηριώδη μπράβο και έναν απελπισμένο Paparazzi που έχει καταπιεί την φωτογραφική του μηχανή. Όλο αυτό δένει μέσα στο σύνολο της καμπάνιας που έχει τίτλο Dissolve your problems και αναφέρεται σε αντίστοιχες ανεπιθύμητες καταστάσεις. Πιο προχωρημένο απ’όσο του χρειάζεται.
Έχοντας βαρεθεί να βλέπω τις κωμωδίες ανήλικης σαχλαμάρας, έκανα μια μικρή βόλτα στο amazon και έπεσα πάνω σε προσφορά της κούτας των μεγάλων κωμωδιών του Preston Sturges. Μόνο ακουστά είχα για τον κύριο, ποτέ δεν κάθισα να δω κάποια ταινία του και ανακάλυψα ότι είχα κάνει πολύ μεγάλο λάθος. Η πρώτη ταινία που είδα χθες βράδυ είναι το Hail the Conquering Hero (1944). Με ηλικία 64 ολόκληρα χρόνια θα περίμενες ότι στις ασπρόμαυρες πλάτες της έχει κάτσει πολύ σκόνη. Ουδόλως. Όχι μόνο γέλασα μέχρι δακρύων (κυριολεκτικά), αλλά πέρασα μιάμιση ώρα χωρίς ούτε μία αναφορά σε γεννητικά όργανα και άλλες σωματικές λειτουργίες. Σπουδαίος δημιουργός ο Preston Sturges έγραψε ιστορία με το ξεχωριστό του πνευματώδες ύφος που πήρε την κλασική συνταγή της screwball κωμωδίας της δεκαετίας του 1930 και την έκανε πραγματική τέχνη.
Ο ήρωας της ταινίας επιστρέφει στο χωριό του κατά τη διάρκεια του πολέμου και χωρίς να το θέλει μπλέκεται σε απίστευτες παρεξηγήσεις. Ο κόσμος που ζει είναι μία Αμερική καρτ ποστάλ. Αθωότητα, αγνότητα και καλές προθέσεις. Παραδόξως όμως οι ήρωες δεν είναι ούτε χάρτινοι ούτε ανόητοι. Είναι τόσο ανθρώπινοι και ελικρινείς που μοιάζουν πιο μοντέρνοι από τους μίζερους, κυνικούς ήρωες που πλημμυρίζουν τις σημερινές κωμωδίες.
Η πρώτη μου επαφή με τον κόσμο του Preston Sturges ήταν πολύ θετική. Ευτυχώς η κούτα έχει ακόμη 7 ταινίες!
Τα κουτιά πίτσας ενδεικνύονται για χρήση διαφήμισης, αλλά χωρίς να ξέρω τον λόγο, είναι σχετικά ανακμετάλλευτα. Έσκασα από ζήλια λοιπόν, μόλις είδα αυτή τη φοβερή καμπάνια της BBDO New York για το περιοδικό Economist. Κουτιά πίτσας που έχουν pie-charts με διάφορα στατιστικά στοιχεία απ’όλο τον κόσμο σχετικά με τη κατανάλωση πίτσας. Η καμπάνια απευθύνεται στους φοιτητές της Φιλαδέλφειας και συνεργάστηκαν περίπου 20 πιτσαρίες. Πραγματικό case study.
Οπτικοποίηση της έξαψης που θα έπρεπε να νιώθουμε όταν τζογάρουμε στο ποδόσφαιρο. Καλή ίδεα, καλό αποτέλεσμα. Από την φινλανδική TBWA\PHS Helsinki για τα πρακτορεία στοιχημάτων Veikkaus.
Ο Judd Apatow και η παρέα του έχουν υπογράψει αρκετές ταινίες τώρα τελευταία. Το Forgetting Sarah Marshall (2008) δυστυχώς συγκαταλέγεται στις κακές τους στιγμές. Άνευρος και εξαιρετικά ευαίσθητος νέος – ο πολύ μέτριος Jason Segel – χωρίζει από την διάσημη σύντροφό του και ανάμεσα σε κακόγουστες φάρσες και χοντροκομμένα αστεία παρακολουθούμε την διαδικασία απεξάρτησής του από αυτό τον τελειωμένο έρωτα. Δυστυχώς το χιούμορ εξαντλείται σε εφηβικού επιπέδου χαζομάρες που περιλαμβάνουν τα γεννητικά όργανα του πρωταγωνιστή, κοινοτυπίες περί sex και άλλες άνοστες χοντράδες. Φυσικά και κάποιες στιγμές βγάζει γέλιο, αλλά όχι μόνο δεν αρκεί, αλλά δείχνει πόσο έξω από την συνταγή του έπεσε ο Judd Apatow που εδώ εκτελεί χρέη παραγωγού.
Μοναδικός λόγος για να δεις τη ταινία είναι οι δεύτεροι ρόλοι. Εμπνευσμένοι από τους συνήθης losers που διακοσμούν τέτοιου είδους ταινίες εδώ καλύπτουν τα τρομερά κενά της ταινίας. Ξεχωρίζει και σώζεται ο βρετανός τηλε-σταρ και mega-clebrity Russell Brand που αποκαλύπτεται ως θεός του αχαλίνωτου sex και παραδόξως με έπεισε ότι ξέρει ακριβώς τι κάνει.
Η Ιρλανδική BBDO πήρε τα συμπαθή μαγνητάκια που κολλάνε στις πόρτες των ψυγείων και έφερε τα πάνω κάτω. Έβαλαν τα ψυγεία να σέρνονται στους δρόμους για να κολλήσουν πάνω σε υπερμαγνήτη που είναι φυσικά ένα φορτηγό γεμάτο μπύρες Guiness. Συμπαθής ιδέα, που ανεβαίνει πολύ λόγω σπουδαίας παραγωγής.
Δημοσιεύθηκε από tivlepo 
Δημοσιεύθηκε από tivlepo 
Δημοσιεύθηκε από tivlepo 
Έχοντας βαρεθεί να βλέπω τις κωμωδίες ανήλικης σαχλαμάρας, έκανα μια μικρή βόλτα στο amazon και έπεσα πάνω σε προσφορά της κούτας των μεγάλων κωμωδιών του Preston Sturges. Μόνο ακουστά είχα για τον κύριο, ποτέ δεν κάθισα να δω κάποια ταινία του και ανακάλυψα ότι είχα κάνει πολύ μεγάλο λάθος. Η πρώτη ταινία που είδα χθες βράδυ είναι το Hail the Conquering Hero (1944). Με ηλικία 64 ολόκληρα χρόνια θα περίμενες ότι στις ασπρόμαυρες πλάτες της έχει κάτσει πολύ σκόνη. Ουδόλως. Όχι μόνο γέλασα μέχρι δακρύων (κυριολεκτικά), αλλά πέρασα μιάμιση ώρα χωρίς ούτε μία αναφορά σε γεννητικά όργανα και άλλες σωματικές λειτουργίες. Σπουδαίος δημιουργός ο Preston Sturges έγραψε ιστορία με το ξεχωριστό του πνευματώδες ύφος που πήρε την κλασική συνταγή της screwball κωμωδίας της δεκαετίας του 1930 και την έκανε πραγματική τέχνη.
Ο Judd Apatow και η παρέα του έχουν υπογράψει αρκετές ταινίες τώρα τελευταία. Το Forgetting Sarah Marshall (2008) δυστυχώς συγκαταλέγεται στις κακές τους στιγμές. Άνευρος και εξαιρετικά ευαίσθητος νέος – ο πολύ μέτριος Jason Segel – χωρίζει από την διάσημη σύντροφό του και ανάμεσα σε κακόγουστες φάρσες και χοντροκομμένα αστεία παρακολουθούμε την διαδικασία απεξάρτησής του από αυτό τον τελειωμένο έρωτα. Δυστυχώς το χιούμορ εξαντλείται σε εφηβικού επιπέδου χαζομάρες που περιλαμβάνουν τα γεννητικά όργανα του πρωταγωνιστή, κοινοτυπίες περί sex και άλλες άνοστες χοντράδες. Φυσικά και κάποιες στιγμές βγάζει γέλιο, αλλά όχι μόνο δεν αρκεί, αλλά δείχνει πόσο έξω από την συνταγή του έπεσε ο Judd Apatow που εδώ εκτελεί χρέη παραγωγού.