Αποκάλυψη με πανιά

Από την Etcetera Amsterdam ακόμη μία μεγαλόστομη διαφήμιση για ένα αυτοκίνητο. Το Mitsubishi Lancer Sportback τσουλάει στους δρόμους και ο κόσμος του αποκαλύπτεται. Συμπαθής ιδέα και καλή παραγωγή. Θέλω να ξέρω όμως τώρα που οι αυτοκινητοβιομηχανίες βαράνε μύγες πως θα ξανατοποθετήσουν τα προϊόντα τους στην αγορά; Ως πότε το αυτοκίνητο θα είναι το απόλυτο αρσενικό status symbol; Νισάφι πια.

Funny Face

Ξεκίνησε σαν musical των George & Ira Gershwin που πρωτοανέβηκε στο Broadway το 1927. Έμελλε να γίνει μία τεράστια κινηματογραφική επιτυχία πολύ αργότερα όταν γυρίστηκε ταινία από τον Stanley Donen το 1957. Είναι το Funny Face μία από τις ταινίες που έχτισαν τον ακλόνητο μύθο της υπέρκομψης Audrey Hepburn. Μαζί της και ο γερασμένος αλλά κοτσανάτος Fred Astaire να εκπροσωπεί τα τιμημένα γηρατειά. Η ιστορία κοινότυπη μέχρι αηδίας. Μεγαλοφωτογράφος ανακαλύπτει το νέο πρόσωπο της μόδας και κομψότητας στο πρόσωπο της άκομψης πλην κούκλας Jo Stockton, την μεταμορφώνει με τη βοήθεια της υψηλής ραπτικής και του μακιγιάζ, τη κάνει θεά και στο τέλος την παντρεύεται.

Απαράδεκτη ταινία σε ότι αφορά την υπόθεση. Αν και musical φορτωμένο με κλασικά τραγούδια, χορό και τραγούδι, ο χρόνος του άφησε πολλές ρυτίδες. Δεν θα δεις όμως αυτή την ταινία ούτε για την ιστορία και το ανύπαρκτο βάθος των χαρακτήρων της. Αφανής πρωταγωνιστής και βασικός λόγος να δεις τη ταινία είναι ο Richard Avedon και οι φωτογραφίες του. Μεγάλες στιγμές για την αισθητική, που όρισαν ουσιαστικά το καλό γούστο για όλες τις επόμενες γενιές. Με τίτλους έναρξης που έχουν επηρεάσει αμέτρητους δημιουργούς και στυλίστες. Δε θα διασκεδάσεις, αλλά θα κρατάς σημειώσεις!

Οικογενειακά μυστικά

Πιο γερμανική διαφήμιση δεν γίνεται. Απλή φωτογραφία που θα μπορούσε να ήταν και stock image, βαρετά fonts και γραφικά και ένα copy που σκίζει. Καμπάνια της Jung von Matt για την Deutsche Post και την εγγύησή της σύμφωνα με το copy: Privacy of correspondence. So that private stays private. Το γιατί ο πεθερός και η νύφη έχουν τις μούρες τους κρυμμένες με φακελάκια αυτό αφήνεται να το ερμηνεύσουμε εμείς όπως μας ταιριάζει.

Kung Fu Panda

Μετά από μία σειρά συμπαθητικών ταινιών 3D animation η Dreamworks έκανε τη σωστή κίνηση και δημιούργησε μία εξαιρετική και κυρίως πρωτότυπη ταινία. Το Kung Fu Panda (2008) ξεκινάει με μία σκηνή σε κλασικό animation που θυμίζει περισσότερο τα γιαπωνέζικα ukiyo-e προγόνους των manga. Ένας αρκούδος panda χοντρούλης και γενικά τεμπέλης ονειρεύεται να γίνει μέλος της επίλεκτης ομάδας που έχει σκοπό να εξοντώσει τον κακό, που είναι πολύ μα πάρα πολύ κακός. Εδώ η ιστορία είναι φυσικά σε δεύτερη μοίρα. Πρωταγωνιστές είναι τα χρώματα, οι σκηνές δράσης και η εμπνευσμένη χρήση της τεχνολογίας.

Την παράσταση κλέβουν οι φωνές των Jack Black, Dustin Hoffman, Angelina Jolie, Ian McShane, Seth Rogen, Lucy Liu και Jackie Chan. Οι σκηνές δράσεις δεν ειρωνεύονται το είδος των ταινιών-καράτε, αντίθετα δείχνουν τον σεβασμό των δημιουργών της για το είδος. Οι εισπράξεις ήταν τόσο καλές που έχουν υποσχεθεί sequel με το τσουβάλι. Από τις ταινίες που θα θα σε ξανακάνουν παιδί.

Νοσταλγώ το μέλλον

Ευχάριστα παλιομοδίτικη αρχιτεκτονική παρέμβαση της ομάδας Future Systems στην μη εμπορική άκρη της Oxford Street στο Λονδίνο. Οι άνθρωποι έχουν φάει πολύ κράξιμο, αλλά προσωπικά θα διαφωνήσω. Μέσα στη μόδα της εποχής με καμπύλες και άλλους πειραματισμούς λίγη νοσταλγία για τον φουτουρισμό των παππούδων μας δεν κάνει κακό.

Διαφημιστικά όμορφη

Ομορφιά σε κίνηση. Όχι εμπνευσμένη καλλιτεχνική φωτογραφία, αλλά σπουδαίος επαγγελματισμός και κυρίως πολύ χρήσιμη από τον Dirk Rees. Στο site του θα βρεις πολύ όμορφες εικόνες. Έτσι να χαζεύουμε λιγάκι να περνάει η ώρα.

Προτεραιότητα

Πριν από μία εβδομάδα βρέθηκα σε ένα συνέδριο με τον τύπο που έχει φτιάξει την στρατηγική επικοινωνίας της O2. Επέτρεψέ μου να πω, ότι όλα αυτά τα χρόνια που είμαι στο χώρο έχω δει ελάχιστους ανθρώπους να σκέφτονται και να δημιουργούν σε τόσο υψηλό επίπεδο. Κλασικά αγγλική άποψη για την επικοινωνία και τον προϊοντικό σχεδιασμό. Εδώ αντί να αναλωθεί σε προϊοντική επικοινωνία, μιλάει για τα benefits των πελατών της O2. Πως να μη θέλεις μετά να έχεις σύνδεση οξυγονούχα.

Το συγκεκριμένο ταινιάκι είναι εξαιρετικό και τόσο μακρυά από κοινοτυπίες τύπου χαμογελαστά-πιτσιρίκια-μιλούν-στο-τηλέφωνο. Είναι δουλειά της VCCP London και για άλλη μία φορά και για όλα τα παραπάνω πρασινίζω από ζήλια.

365 μπλουζάκια

Λίγο σαν δυστοπία επιστημονικής φαντασίας, λίγο σαν πλακίτσα για τα ψιλά των εφημερίδων ο κύριος που βλέπεις δίπλα είχε μία ιδέα που κατάφερε να αποσπάσει τα 15 λεπτά που του αρμόζουν. Λέγεται Jason και πουλάει ως διαφημιστική θέση τα μπλουζάκια του σε όποιον ενδιαφέρεται. Κάθε μέρα και άλλος διαφημιζόμενος, σε μία ιδέα που έχουμε ξαναδεί αλλά σε διαφορετική έκδοση. Περιττό να σου πω ότι έχει πουλήσει τους 2 πρώτους μήνες του 2009 μέσα σε 5 μόλις μέρες. Δες το πολύ ενδιαφέρον site του και σκέψου αυτό που σκέφτηκα κι’εγώ: “Μα γιατί δεν το σκέφτηκα πρώτος εγώ?” Φυσικά τέτοιου είδους πειράματα στο μέλλον θα αποτελούν μέρος του Media Plan Κάθε σοβαρής εταιρίας.

In Bruges

Η ταινία In Bruges (2008) είναι μία ταινία που βρίσκεται στη μέση. Από τη μία πλευρά αν την σκηνοθετούσε ο David Lynch θα ήταν ένα σκοτεινό υπαρξιακό αριστούργημα, από την άλλη αν έπεφτε στα χέρια τηλεοπτικών παραγωγών θα ήταν ένα σκουπίδι για DVD-club. Δυστυχώς ο οσκαρικός μικρομηκάς σκηνοθέτης του, Martin McDonagh, δεν φτάνει στην πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του στο ύψος των περιστάσεων, αλλά θα τον αδικούσα και αν έλεγα ότι απέτυχε. Η συμπαθέστατη ιστορία του μας δείχνει ένα παράξενο δίδυμο δολοφόνων που βρίκονται στην τουριστική πόλη-στολίδι Bruges του Βελγίου, για να ξεφύγουν από μία πρόσφατη δολοφονία που πήγε στραβά. Μας δίνεται η ευκαιρία να δούμε μέσα στις ψυχές τους παρακολουθώντας μικρά επεισόδια που δημιουργούνται από τις διαφορές της προσωπικότητας του καθενός. Όλα κυλούν ήρεμα μέχρι που το μεγάλο αφεντικό αναλαμβάνει να μετατρέψει το τουριστικό ταξίδι αναψυχής του σε απευθείας πτήση προς την κόλαση.

Η ταινία δεν γίνεται ποτέ βαρετή. Καταφέρνει μάλιστα να κρατήσει μία λεπτή ισορροπία ανάμεσα στις κωμικές και τραγικές καταστάσεις που προκύπτουν από την ιστορία και τις ανατροπές της. Πολύ καλοί και οι τρεις πρωταγωνιστές Colin Farrell, Brendan Gleeson και Ralph Fiennes, ενώ η ίδια η πόλη είναι το τέλειο σκηνικό για αυτή την αλλόκοτη ιστορία. Δυστυχώς όμως ο πρωτάρης σκηνοθέτης δεν καταφέρνει να ανεβάσει το διαμάντι που έχει στα χέρια του σε επίπεδο σπουδαίας ταινίας. Μένει στο “συμπαθητική” και αυτό είναι πραγματικά αποκαρδιωτικό. Οι πολλές αναφορές στο Don’t Look Now του Nicolas Roeg, ίσως βοηθάνε να καταλάβουμε για που το πήγαινε. Για ένα σκοτεινό ταξίδι στα βάθη της ανθρώπινης ψυχής. Του προέκυψε όμως συμπαθητικό gangster-movie. Τι κρίμα.

Κάνε το καλό και ριξ’το στο billboard

Λίγο πριν την χριστουγεννιάτικη φρενίτιδα η American Humanist Association έβγαλε μία συμμαζεμένη καμπάνια στα λεωφορεία της Washington προτείνοντας: Why believe in a god? Just be good for goodness’ sake. Πολύ ωραίο copy που πιάνει την ανερχόμενη μερίδα ανθρώπων που αυτοπροσδιορίζονται από αγνωστικιστές μέχρι φανατικά άθεοι. Φυσικά πολλοί είναι αυτοί που το βρήκαν χοντροκομμένο και έκραξαν την εν λόγω ένωση. Προσωπικά βρίσκω σωστό το βήμα τους να δώσουν μία εναλλακτική ιδεολογική λύση σε ανθρώπους που αρνούνται τα διάφορα μεταφυσικά παραμυθιάσματα, ειδικά τώρα που ξεκινάει το πανηγύρι γύρω από θεό, χριστό και λοιπούς promoters κατανάλωσης.

Κάπου μ’έχω ξαναδεί

Δεν φαντάζομαι να έχεις την ψευδαίσθηση ότι ντύνεσαι μοναδικά; Ίσα ίσα, σύμφωνα με τον φωτογράφο Ari Versluis και την στυλίστρια Ellie Uyttenbroek από το Rotterdam, σε κάποια κατηγορία ανήκεις και εσύ (και εγώ φυσικά!). Έκαναν λοιπόν μία μεγάλη προσπάθεια και έψαξαν και βρήκαν όλους τους τρόπους ντυσίματος με τους οποίους οι άνθρωποι επιλέγουν να δηλώσουν ποιοι ακριβώς είναι. Από χτυπημένους punk μέχρι λουσάτες κυρίες όλοι τελικά φοράμε μία στολή. Ανησυχητικά έξυπνη δουλειά που μπορείς να δεις στο site τους και να
ψάξεις να βρεις τον εαυτό σου.

Η σκοτεινή πλευρά

Πολύ σκοτεινή και δυσάρεστη διαφήμιση της Lowe Roche για την ALS Society of Canada. Τα σχόλια περιττεύουν για μία εξαιρετικά οδυνηρή καμπάνια που στοχεύει στην ευαισθητοποίηση και προφανώς τα καταφέρνει. Το τραγούδι, η σκηνοθεσία και το casting συνθέτουν μία μικρή καθημερινή ιστορία γεμάτη πόνο. Τολμηρή απόφαση να στοχεύσουν το μήνυμά τους με τόσο σκληρές και συναισθηματικές εικόνες. Δες την με προσοχή, γιατί η ζωή δεν είναι μόνο lifestyle.

Νοσταλγία

Tι μου θύμισε αυτή η εικόνα! Κιτρινισμένες σελίδες από το Μπλεκ, τότε που τα comic τα ανταλλάσαμε γιατί δεν υπήρχε το χαρτζιλίκι για καινούρια. Νοσταλγικό σκίτσο από το site του πολύ καλού Patrick Leger, που έχει δημοσιεύσει σε διάφορα πολύ γνωστά περιοδικά.

Αραχτός και σοβαρός

Ο αραχτός κύριος είναι ο Sean Connery φωτογραφημένος με μία Louis Vuitton τσάντα κοντά στο σπίτι του στις εξωτικές Μπαχάμες. Το tag λέει χαρακτηριστικά: There are journeys that turn into legends. Bahamas islands. 10:07. Πολύ σοβαρή καμπάνια για μία πολύ σοβαρή εταιρία και έναν μυθικό ηθοποιό. Νομίζω ότι οι κύριοι στη Louis Vuitton ακόμη δεν έχουν κάνει λάθος και τους εύχομαι να συνεχίσουν έτσι. Φυσικά και αυτή την φωτογραφία υπογράφει η Annie Leibovitz μία επίσης μυθική κυρία.

Τralalablip

Χθες έγραψα μία ψιλοσνομπίστικη κακία για το Τenori-on της Υamaha. Tι το’θελα; Σήμερα έπεσα πάνω στο συγκρότημα Τralalablip που απαρτίζεται από άτομα με κινητικές και πνευματικές αναπηρίες και παράγει υπέροχη μουσική βασιζόμενο σε ηλεκτρονικά μουσικά όργανα, μεταξύ των οποίων και το Τenori-on. Μπορείς να τους δεις και να τους ακούσεις στην MySpace σελίδας τους. Η μουσική τους φέρνει λίγο σε Moby και Björk. Εξαιρετική εφεύρεση λοιπόν το Τenori-on, αφού μέσα από τα loops του δίνει τη δυνατότητα σε όλους να εκφραστούν μουσικά. Στη φωτογραφία το εξώφυλλο του πρώτου τους δίσκου.