Τελικά η Zaha Hadid έκανε πολύ μεγάλη ζημιά. Όλοι θέλουν κτίρια άμορφα και όχι όμορφα. Το παρακάτω κτίριο είναι της ομάδας Snøhetta και σχεδιάστηκε για να σταθεί στην είσοδο της πρωτεύουσας του εμιράτου Ras Al-Khaimah. Μου αρέσει να το χαζεύω γιατί είναι εντελώς sci-fi αλλά φοβάμαι πως όλα αυτά τα κτίρια που είναι της μόδας σήμερα, σε 50 χρόνια θα είναι τα ανέκδοτα της εποχής. Προσωπικά δεν βρίσκω κανένα άλλο λόγο ύπαρξής τους πέρα από τον εντυπωσιασμό. Ένα κτίριο όμως είναι κάτι πολύ περισσότερο. Πως να φωλίασεις συναισθήματα και αναμνήσεις σε ένα κτίριο πυροτέχνημα;
Καθαρόαιμη κωμική ιδέα από την καναδέζικη Zig για τα καταστήματα Best Buy. Επιτυχημένη και για το υπέροχο copy αλλά και για τις πολύ καλές ερμηνείες των ηθοποιών. Μου αρέσει που καταφέρνει και αιχμαλωτίζει τον θεατή με ένα απλό μονοκάμερο και μία απλούστατη και προφανώς φτηνή παραγωγή. Επίσης κάνει πλάκα με τις στερεότυπες αντιδράσεις των γονιών που ψωνίζουν δώρα για τα παιδιά τους, χωρίς να προσβάλλει κανέναν και να ξεπέφτει σε χοντροκομμένη πλάκα. Τέλεια διαφήμιση.
Μία εντελώς διαφορετική αντιμετώπιση της εορταστικής κραιπάλης. Η αμεσότητα της ουκρανικής προσέγγισης (βλέπε προηγούμενο Post) εδώ μεταλλάσσεται στο εγκεφαλικό παραλήρημα της αγγλικής κουλτούρας των πολλαπλών επιπέδων ανάγνωσης. Πρόσεξε τώρα για πόσα επίπεδα μιλάμε. Ο Brain είναι κουκλο-χαρακτήρας από τα κλασικά Thunderbirds. Εδώ τον βλέπουμε να χορεύει και να τα θαλασσώνει σε μία κρίσιμη φιγούρα. Το slogan λέει: Dehydrated Brains don’t perform well. Αναφέρεται στα προβλήματα αφυδάτωσης που έχουν όσοι παραπίνουν τις γιορτές. Στο τέλος βλέπουμε και το προϊόν που είναι το εμφιαλωμένο νερό Drench της Britvic. Μία διαφήμιση που άλλα δείχνει, άλλα λέει και άλλα εννοεί. Αριστούργημα της CHI and Partners και προσθέτω μόνο πως τέτοιες διαφημίσεις είναι only in the UK baby!
H Oυκρανική Provid έφτιαξε για την Alka Seltzer μία καμπάνια για τα δεινά του hangover. O κύριος μισοξυπνημένος και μισομεθυσμένος κατουράει πάνω στα ηλεκτρικά καλώδια και όπως καταλαβαίνεις δεν το γλιτώνει το βραχυκύκλωμα. Βλέπεις στις πρώην σοβιετικές χώρες το Alka Seltzer δεν φημίζεται για τις ιδιότητές τους εναντίο της δυσπεψίας αλλά του hangover. Ενδιαφέρουσα προσέγγιση λόγω πολιτιστικών ιδιαιτεροτήτων.
O Samurai Cop εκ του Austin ορμώμενος σκαρώνει κάτι ονειρεμένα σκιτσάκια μούρλια. Για όλους τους φανατικούς sci-fi που ονειρευόμαστε σε 3D και technicolor εντάσεις. Στο blog του Μπορείς να δεις πολλά περισσότερα και να ταξιδέψεις.
Από τις κοινωφελείς δουλειές της Leo Burnett για το Greater Chicago Food Depository που δεν είναι παρά ένα Food Bank στο οποίο μπορείς να συνεισφέρεις χρήματα ή τρόφιμα γι’αυτούς που έχουν ανάγκη από τα βασικά. Απλή ιδέα αλλά τόσο αποτελεσματική. Μία μοντέλα που ανεμοδέρνεται μέσα σε αραχνούφαντα πέπλα, μια κατσαρόλα που βράζει και στο τέλος ένα μπουκαλάκι πολυτελείας με spaghetti ως πανάκριβο άρωμα. Συμφωνώ με τους δημιουργούς της καμπάνιας, δεν θα έπρεπε το φαγητό να είναι πολυτέλεια. Σκέψη καλή όχι μόνο για τις γιορτές.
Η νοικοκυρά βλέπει ένα κομάτι κρέας, το χαϊδεύει και εκείνο ζωντανεύει με τρυφερότητα. Ένα νεκρό κοτόπουλο σφιχταγκαλιάζεται με την μέλλουσα μαγείρισσά του! Νομίζω ότι η παρακάτω διαφήμιση για το ξύδι Minhoto πρέπει να πάρει τον τίτλο της – χωρίς να το επιδιώκει – πιο thriller διαφήμισης της χρονιάς. Από την βραζιλιάνικη GrupoNove. Την είδα και αποφάσισα να γίνω χορτοφάγος.
Ο κόλαφος για τον δημιουργικό διευθυντή της παρακάτω καμπάνιας δεν είναι το ξαναζεσταμμένο της ιδέας. Οι πρωτότυπες ιδέες έρχονται σπάνια και δεν είναι καν το ζητούμενο σε τόσο μαζικά προϊόντα. Το πρόβλημα της διαφήμισης που βλέπεις είναι τα εντελώς λάθος χρώματα. Αντί να βγει ένα χρυσοκίτρινο του ηλιοβασιλέματος και ένα χαρούμενο πράσινο, όπως στη βραζιλιάνικη σημαία, εδώ έχει βγει ένα άρρωστο κίτρινο σαν κάτουρο φυματικού που γεμίζει δυσοίωνα τον κόλπο του Ρίο. Άσε που το ανοιχτήρι παραπέμπει σε κρασιά και δεν καταλαβαίνω την σχέση με τη μπύρα. Ατυχής ιδέα και εκτέλεση από την γαλλική Publicis Conseil.
Τι νιώθεις όταν βρίσκεσαι μπροστά σε ένα πίνακα του Andy Warhol; Ψάχνεις για βάθος, μηνύματα και ουσία; Όχι. Θαμπώνεσαι από τα χρώματα και την προφανή επιδίωξη να αρέσει αυτή η τέχνη; Ναι, αλλιώς δεν στέκεσαι μπροστά στον πίνακα, πας μια βόλτα για καφέ και περνάς καλύτερα. Η ταινία Speed Racer (2008) των αδερφών Wachowski είναι μία προσπάθεια των δημιουργών της για την υπερλουσάτη αναβίωση των αγορίστικων ονείρων τους. Κουρσάκια που τρέχουν σε αδιανόητους δρόμους, πολεμικές τέχνες, καλοί και κακοί, όλα τα χρώματα στην απόλυτη υπερβολή και μία μαϊμού. Ανάλογα με το από ποια οπτική γωνία προσεγγίζεις αυτή τη ταινία, πρόκειται για την πιο ψυχεδελική παιδική ταινία που έγινε ποτέ, ή την ακριβότερη ταινία τέχνης που έγινε ποτέ επίσης. Η ταινία κρίνεται υποχρεωτική για ανιψάκια κάτω από 10 ή ενήλικες που επιθυμούν διακαώς να επιστρέψουν στα χρόνια που τα αυτοκινητά τους δεν ήταν ένα και παρκαρισμένο έξω από το σπίτι, αλλά ήταν δεκάδες στιβαγμένα σε μία κούτα κάτω από το κρεβάτι.
Η ταινία βασίζεται στο γιαπωνέζικο manga & anime με τίτλο Mach GoGoGo που έγραψε ιστορία την δεκαετία του ‘60. Πολλοί προσπάθησαν όλα αυτά τα χρόνια να το κάνουν ταινία, αλλά τελικά μόνο οι Wachowski είχαν την τόλμη αλλά και τα λεφτά να κάνουν κάτι τόσο εξωφρενικό. Η δουλειά του David Tattersall και του John Gaeta αξίζει όχι μόνο όλα τα βραβεία αλλά και μία θέση στο πάνθεον των πρωτοπόρων, αφού η αισθητική τους είναι τόσο πρωτότυπη και δημιουργική που μου έφερε στο νου την αίσθηση που μου προκάλεσαν το Tron και το Blade Runner όταν τα είχα πρωτοδεί. Και αυτό λέει πολλά. Οι κριτικοί έθαψαν την ταινία, πράγμα εντελώς φυσικό, αφού η ταινία δεν φτιάχτηκε γι’αυτούς αλλά για τα εγγονάκια τους. Προσωπικά όταν αγοράσω Blu-Ray θα το κάνω για να απολαύσω αυτή τη ταινία έτσι όπως της αξίζει. Δες την μόνο αν έχεις προετοιμαστεί για μία πραγματική παιδική περιπέτεια.
Πονηρή διαφημισούλα από την DDB Brussels για τα βελγικά καταστήματα Deleye. Ο τέλειος γκόμενος φοράει ένα sexy βρακί που αγόρασε μόλις 16,25 ευρώ. Χρειάστηκε όμως άλλα 13,25 ευρώ σε κάλτσες για να εξοπλίσει το εσώρουχο, αφού ο διαφημιστής υπονοεί ότι ο παίδαρος κυκλοφορεί με μπάμια. Έξυπνη διαφήμιση, αλλά βασίζεται στα σεξιστικά στερεότυπα που θέλουν τους άντρες να είναι ωραίοι μεν, να τους λείπει κάτι δε. Παρ’όλα αυτά μειδίασα.
Την ώρα που η Αθήνα καίγεται και καταστρέφεται, οι γείτονες ρίχνουν καλές ιδέες για να ξαναφτιάξουμε το ρημαγμένο κέντρο της Αθήνας. Υπέροχη δουλειά της αρχιτεκτονικής ομάδας Global Architectural Development για την υπαίθρια ψαραγορά στο Besiktas της Κων/πολης. Έξυπνος συνδυασμός φουτουριστικών σχημάτων και ζεστής παραδοσιακής αισθητικής. Φαντάσου στα αποκαίδια της Αθήνας να φυτρώσουν τέτοια πανέμορφα σχήματα.
Καταπληκτικό ταινιάκι που έφτιαξε η AKQA για τα φετινά χριστούγεννα. Δεν το περιγράφω για να απολαύσεις την έκπληξη της πρωτότυπης ιδέας. Προσωπικά εδώ και χρόνια προτιμώ τις κοινοφελείς κάρτες από τις έξυπνες ιδέες γιατί και λιγότερο controversy πέφτει στο κεφάλι μου και νιώθω ότι κάνω και κάτι καλό.
Ανακοινώθηκαν οι υποψηφιότητες για τα βραβεία των Brit Insurance Designs of the Year 2009. Απ’όλα τα θαυμαστά και εξαίσια επιλέγω την κόκινη φουτουριστική και πολύ χρήσιμη ομπρέλα. Όχι μόνο γιατί είναι κούκλα αλλά και γιατί θα με προστατεύει καλύτερα από την βροχή.
Παραδόξως η διαφήμιση για τα Σουηδικά αναλγητικά Treo καταφέρνει να κάνει τον πονοκέφαλο χαριτωμένο. Και από εκεί που σε αντίστοιχες ταινίες βλέπεις πόνο και δυστυχία εδώ βλέπεις τα σκανταλιάρικα πονοκεφαλόπουλα και σου φτιάχνουν το κέφι. Παραγωγή με λάμψη κινηματογράφου και ιδέα όνειρο του κάθε διευθυντή marketing.
Δημοσιεύθηκε από tivlepo 
Δημοσιεύθηκε από tivlepo 
Δημοσιεύθηκε από tivlepo 
Τι νιώθεις όταν βρίσκεσαι μπροστά σε ένα πίνακα του Andy Warhol; Ψάχνεις για βάθος, μηνύματα και ουσία; Όχι. Θαμπώνεσαι από τα χρώματα και την προφανή επιδίωξη να αρέσει αυτή η τέχνη; Ναι, αλλιώς δεν στέκεσαι μπροστά στον πίνακα, πας μια βόλτα για καφέ και περνάς καλύτερα. Η ταινία Speed Racer (2008) των αδερφών Wachowski είναι μία προσπάθεια των δημιουργών της για την υπερλουσάτη αναβίωση των αγορίστικων ονείρων τους. Κουρσάκια που τρέχουν σε αδιανόητους δρόμους, πολεμικές τέχνες, καλοί και κακοί, όλα τα χρώματα στην απόλυτη υπερβολή και μία μαϊμού. Ανάλογα με το από ποια οπτική γωνία προσεγγίζεις αυτή τη ταινία, πρόκειται για την πιο ψυχεδελική παιδική ταινία που έγινε ποτέ, ή την ακριβότερη ταινία τέχνης που έγινε ποτέ επίσης. Η ταινία κρίνεται υποχρεωτική για ανιψάκια κάτω από 10 ή ενήλικες που επιθυμούν διακαώς να επιστρέψουν στα χρόνια που τα αυτοκινητά τους δεν ήταν ένα και παρκαρισμένο έξω από το σπίτι, αλλά ήταν δεκάδες στιβαγμένα σε μία κούτα κάτω από το κρεβάτι.
