Αυτό το video μου έχει έρθει τις τελευταίες μέρες από 3 διαφορετικούς συνεργάτες. Γιατί τέτοιος κακός χαμός; Δεν λέω, είναι όμορφη και απλή ιδέα, αλλά γιατί τέτοιος ενθουσιασμός; Είναι από τα γυρίσματα του νέου διαφημιστικού της Saatchi & Saatchi για την T-mobile που έγιναν λίγες μέρες πριν στο Λονδίνο. Υποθέτω ότι το στοιχείο που έκανε εκατομμύρια ανθρώπους να το δουν στο YouTube είναι η έκρηξη χαράς και αισιοδοξίας που μεταδίδει ο χορός και οι αυθόρμητες αντιδράσεις των περαστικών. Αν ισχύει αυτό, τότε πιθανόν να μιλάμε για τη διαφήμιση που θα σημαδέψει τη χρονιά κατά την οποία όλοι μας βιώνουμε την χειρότερη οικονομική κρίση στη ζωή μας. Και ακόμη καλύτερα θα μας θυμίζει στο μέλλον ότι μέσα στον ζόφο τριγύρω μας, ακόμη και ένα ασήμαντο χαρούμενο τραγουδάκι μπορούσε να φέρει την ελπίδα. Η διαφήμιση αυτή είτε θα μείνει κλασική, είτε θα ξεχαστεί σαν πυροτέχνημα. Θα δούμε.
Αιμοβόρα robot στο Τόκυο δεν είναι κανένα τρομερό νέο. Αλλά εδώ έχουμε πραγματικά robot που μιμούμενα πρωτόγονα είδη ζωής προετοιμάζονται να ριχτούν κυριολεκτικά στον στίβο της επιβίωσης. Εικόνα από έκθεση στο Πανεπιστήμιο του Τόκυο, με σκοπό μάλλον τον εντυπωσιασμό παρά τη μελέτη. Τα συγκεκριμένα δημιουργήματα μοιάζουν να έχουν βγει από τον κόσμο του Spore. Ας ελέγξει κάποιος τους υπολογιστές των επιστημόνων να δει με τι περνούν τις ώρες τους. Φαίνεται πως και στην Ιαπωνία η ακαδημαϊκή καριέρα θέλει την καλοπέρασή της.
Γιατί ιδρώνει ο Superman; Γιατί μόλις αντίκρυσε τα φορτηγά Freightliner και ένιωσε πως υπάρχει κάτι πιο δυνατό από αυτόν. Κάπως έτσι υποθέτω πούλησε την ιδέα της η BBDO Nicaragua στον πελάτη της. Προσωπικά υποκλίνομαι στο θάρρος των διαφημιζόμενων και στη τσαχπινιά της διαφημιστικής, αλλά αν περιμένει η Freightline να πουλήσει περισσότερα φορτηγά με τέτοια καμπάνια, να μου τρυπήσουν κάποιο εμφανές μέρος του σώματός μου. Καλό το πρωτότυπο, αλλά εδώ έχουν υπερβεί τον στόχο της διαφήμισης και υπερεκτιμήσει τον κόσμο στον οποίο απευθύνονται.
Τρίτο ταινιάκι με θέμα το Happiness Factory για την Coca-Cola. Φυσικά και έχει χάσει πια την πρωτοτυπία, αλλά το ζητούμενο είναι η αναγνωρισημότητα. Μένω λοιπόν στην εξαιρετική παραγωγή της Nexus Productions που γεμίζει τα 45 δευτερόλεπτα της ταινίας με έναν ολόκληρο κόσμο από χαρακτήρες που γνωρίσαμε πριν από μερικά χρόνια. Αντίθετα για την επιμονή της διαφημιστικής Wieden + Kennedy στη σιγουριά του χαριτωμένου, δεν έχω καλά λόγια.
O Chester Ocampo είναι τρομερό τυπάκι από τις Φιλιππίνες που δημιουργεί εκπληκτικά illustrations. Λίγο manga, λίγο sci-fi και γεμάτο λάγνα υπερ-κορίτσια, το στυλ του είναι πολύ ενδιαφέρον, αν και για την ώρα πλέει στα ήρεμα νερά της επανάληψης. Του εύχομαι τα καλύτερα.
Παραμένω στα σκυλιά, αλλά αυτή τη φορά διαλέγω την ανάλαφρη άποψη. Τρισχαριτωμένα σκυλιά επικοινωνούν με τα αφεντικά τους μέσω γραπτών μηνυμάτων και φυσικά σαν ανταμοιβή παίρνουν ένα πεντανόστιμο μεζεδάκι ονόματι Pup-Peroni. Απλή ιδέα από την Draftfcb Chicago, αφορμή για χαριτωμένες πόζες. Επειδή ψυχοπλακώθηκα με την προηγούμενη καταθλιπτική εικόνα του σκύλου της κλωτσιάς.
Δυνατή εικόνα από την Νότιοαφρικάνικη Lowe Bull για την Animal Anti-Cruelty league. Αν κοιτάξεις προσεκτικά θα δεις ότι η μπάλα μπροστά από το τέρμα είναι ένα ζωντανό σκυλί δαλματίας. To tag προσκαλεί: Stop the abuse. Πολλοί ενοχλούνται με τέτοιες εικόνες, μεταξύ τους και εγώ. Η μία πλευρά υποστηρίζει πως οι εικόνες σοκ αφυπνίζουν τον κόσμο και η άλλη πλευρά πως τέτοια μαζικά αρνητικά μηνύματα απλά αποχαυνώνουν τον κόσμο μπροστά στα πραγματικά τραγικά γεγονότα. Αντιπροτείνω μηνύματα λιγότερο άγρια και περισσότερο επικεντρωμένα σε ομάδες πληθυσμών, ώστε να υπάρχει πραγματικό αποτέλεσμα και όχι εκφοβισμός.
Η Sophie Theallet είναι σχεδιάστρια μόδας που κάνει πολύ όμορφα πράγματα για τις κυρίες. Το όνομα του φωτογράφου δεν το γνωρίζω, αλλά τι σημασία έχει. Αληθινά όμορφη φωτογραφία, μόδα και κυρία.
Πότε σταματάμε να είμαστε παιδιά; Υποθέτω αυτό εξαρτάται από τον καθένα μας. Προσωπικά όταν κοιτάω τον καθρέφτη δεν βλέπω έναν μεσήλικα, αλλά εκείνον τον φοβισμένο πιτσιρικά που ονειρευόταν ότι κάποτε θα ταξίδευε τον κόσμο. Και μπορεί τον κόσμο να τον ταξίδεψα, αλλά η όρεξη του μικρού μου εαυτού για εξερευνήσεις δεν έχει ελλατωθεί καθόλου. Καταλαβαίνεις λοιπόν τα ρίγη συγκίνησης όταν είδα αυτήν την φωτογραφία. Η Ginza στο Τόκυο όπως ήταν το 1955. Κάπως έτσι την είχα στο μυαλό μου. Περισσότερο σαν σκηνικό ταινίας επιστημονικής φαντασίας παρά σαν αληθινό κέντρο μητρόπολης. Φυσικά είχα απογοητευτεί από την Ginza όταν την είδα για πρώτη φορά από κοντά το 2007, ευτυχώς όμως το Shinjuku συμπλήρωσε την μαγεία με το παραπάνω.
Αυτό που βλέπεις είναι ένα diorama (30cm x 40cm) της Bandai που μπαίνει δυναμικά στο χώρο του παιχνιδιού για ενήλικες. Με τιμή γύρω στα 1.500 ευρώ στοχεύει σε όσους ήταν τότε πιτσιρίκια αλλά και σε όσους δεν χορταίνουν τις περιπέτειες του Godzilla. Ανερχόμενο trend τα παιχνίδια για ενήλικες στην Ιαπωνία της οικονομικής συρρίκνωσης. Το ξεκίνησε η Sega Toys με παιχνίδια για το μπάνιο, interactive κουμπαράδες και άλλα ενδιαφέροντα.
Μετά το περυσινό άρωμα Touch of Pink η Lacoste φέτος επικοινωνεί το Love of Pink με μία καμπάνια που ετοίμασε η CBGrey Paris. Σαπουνόφουσκες καρδούλες διαλύονται μέσα σε εκρήξεις λουλουδιών, πεταλούδων και άλλων τρυφερών πραγμάτων. To contrast της εύθραυστης σαπουνοκαρδούλας με τις δυναμικές εκρήξεις δίνουν αλλιώτικο αέρα στην διαφήμιση. Θα συμφωνήσω με τους δημιουργούς της διαφήμισης, πως το ροζ δεν είναι μόνο ευαίσθητο, μπορεί να είναι και τρομερά δυναμικό.
Όταν κυκλοφόρησε η κουβέρτα-με-τα-μανίκια ονόματι Snuggie πάρα πολλοί κρατούσαν τις κοιλιές τους από τα γέλια. Κανείς φυσικά δεν μπορούσε να φανταστεί ότι σε περίοδο οικονομικής κρίσης ένα τέτοιο “άχρηστο” προϊόν θα μπορούσε να συγκινήσει τα άδεια πορτοφόλια των καταναλωτών. Σήμερα με 4 εκατομμύρια πωλήσεις, ο Scott Boilen, πρόεδρος της Allstar Marketing Group ανοίγει το δρόμο προς το marketing της κρίσης. Όχι πια είδη πολυτελείας, αλλά φτηνές λύσεις ανάγκης. Τι να κάνεις τα sexy Gucci αν στο σπίτι τα καλοριφέρ λόγω ακρίβειας δεν λειτουργούν! Αυτό που βλέπεις στο ταινιάκι είναι πλάκα με ένα μοντάζ του αυθεντικού διαφημιστικού χορογραφημένο πάνω στο Carmina Burana. Πλήρης εκμετάλλευση του κατά λάθος χιούμορ της άκρως κακόγουστης διαφήμισης. Ζοφερό αλλά αστείο.
To σωστό διακοσμητικό αντικείμενο πρέπει να σου φτιάχνει τη διάθεση. Ο σχεδιαστής Sam Baron σχεδίασε για την πορτογαλική εταιρία πορσελάνης Vista Alegre μία σειρά απόλυτα κλασική και εντελώς μοντέρνα επίσης. Με απλή αναδιάταξη κλασικών σχημάτων και σχεδίων φτιάχνει νέα προϊόντα που θέλω να αποκτήσω πολύ. Παιχνιδιάρικο design με παρελθόν και μέλλον.
Bush στα αγγλικά δεν είναι μόνο η λέξη για τον θάμνο, αλλά και το “χαϊδευτικό” του εφηβαίου. Φυσικά όταν η εταιρία προϊόντων αποτρίχωσης Veet βγάζει καταχωρίσεις με ένα απλό Goodbye Bush, καταφέρνει να συνδυάσει χιούμορ με διαφήμιση και πολιτική δήλωση. Πολύ απλό, πολύ τολμηρό και γι’αυτό μου αρέσει.
Η νέα χρονιά ξεκίνησε καταπληκτικά. Η τελευταία ταινία της Fallon London για τις σοκολάτες γάλακτος της Cadbury είναι όπως και οι προηγούμενες απλά αριστούργημα. Δύο αδερφάκια βρίσκονται μόνα τους στο studio ενός φωτογράφου και αντί να ξεσηκώσουν το studio το ρίχνουν στο χορό με τα φρύδια τους. Καταπληκτικό post production και τρομερό γέλιο. Απολαμβάνετε όπως και μία σοκολάτα, χωρίς τις τύψεις.
H Αμερική της δεκαετίας του 1950 έχει καταγραφεί ως η εποχή που έριξε την ταφόπλακα στο αμερικάνικο όνειρο και μέσα από την σήψη της έστειλε τις ορδές των λουλουδιαστών παιδιών να κάνουν την επανάστασή τους στους δρόμους. Η εικόνα αυτής της εποχής συνοψίζεται στα Martini, το υπερβολικό κάπνισμα, τα ομοιόμορφα κοστούμια και τα ανθρώπινα αδιέξοδα. O Sam Mendes σκηνοθέτησε το Revolutionary Road (2008) σαν άλλο ένα επεισόδιο της σειράς Mad Men που αναφέρεται στην ίδια ακριβώς εποχή, στα ίδια ακριβώς αδιέξοδα. Χαμένα όνειρα, μυστικά και ψέματα της τρυφηλής suburbia και οργή που ξεχειλίζει με την πρώτη ευκαιρία. Βασισμένο σε ένα βιβλίο του Richard Yates από το 1961, η ταινία μιλάει για θέματα πανανθρώπινα μέσα από την ιστορία ενός ζευγαριού που κοίταξε την άβυσσο στα μάτια.
Χωρίς να ξεφεύγει από τη θεματολογία του American Beauty, ο Sam Mendes προσπαθεί για άλλη μία φορά να καταλάβει τα υπόγεια ρεύματα που κινούν και συγκινούν την μεσοαστική αμερική εδώ και πολλές δεκαετίες. Δεν είναι κακή ταινία, ίσα ίσα. Αγγίζει πολλές φορές αυτό που θα θέλαμε να είναι ο κινηματογράφος. Με σπουδαίες ερμηνείες από τον Leonardo DiCaprio και την Kate Winslet και με μία τολμηρή ματιά σε θέματα προσωπικών σχέσεων και της αμερικάνικης κοινωνίας η ταινία είναι φτιαγμένη για σκεπτόμενους ενήλικες. Ποτέ όμως δεν γίνεται τέχνη, γιατί της λείπει η τόλμη να πετάξει από το ντοκουμέντο προς το όνειρο.
Δημοσιεύθηκε από tivlepo 
Δημοσιεύθηκε από tivlepo 
Δημοσιεύθηκε από tivlepo 
H Αμερική της δεκαετίας του 1950 έχει καταγραφεί ως η εποχή που έριξε την ταφόπλακα στο αμερικάνικο όνειρο και μέσα από την σήψη της έστειλε τις ορδές των λουλουδιαστών παιδιών να κάνουν την επανάστασή τους στους δρόμους. Η εικόνα αυτής της εποχής συνοψίζεται στα Martini, το υπερβολικό κάπνισμα, τα ομοιόμορφα κοστούμια και τα ανθρώπινα αδιέξοδα. O Sam Mendes σκηνοθέτησε το Revolutionary Road (2008) σαν άλλο ένα επεισόδιο της σειράς Mad Men που αναφέρεται στην ίδια ακριβώς εποχή, στα ίδια ακριβώς αδιέξοδα. Χαμένα όνειρα, μυστικά και ψέματα της τρυφηλής suburbia και οργή που ξεχειλίζει με την πρώτη ευκαιρία. Βασισμένο σε ένα βιβλίο του Richard Yates από το 1961, η ταινία μιλάει για θέματα πανανθρώπινα μέσα από την ιστορία ενός ζευγαριού που κοίταξε την άβυσσο στα μάτια.