Καθώς είμαι τενίστας φανατικός και οπαδός του Novak Djokovic κόλλησα τρελλά με τη πρώτη διαφήμιση που έκανε ο Djoko (ή και Νole για τους πολύ φίλους) με τους νέους του χορηγούς Head. Ο τύπος πρέπει να είναι τολμηρός και να διαθέτει πολύ χιούμορ, γιατί τέτοια αυτοσαρκαστική διαφήμιση δεν βρίσκεις πολλούς αθλητές να την τολμήσουν. Σκέψου μόνο τον Federer με τα Rolex του και τον Nadal με τις μπρατσωμένες αφίσες του για τη ΝΙΚΕ. Καλή τοποθέτηση του Djoko στην Αγία Τριάδα του tennis ως ο πλακατζής που συμπληρώνει τον εγκεφαλικό και τον δυναμικό. Με τέτοιο προφίλ πάντως δύσκολα θα πάρει τα ακριβά συμβόλαια των ειδών πολυτελείας. Μπορεί όμως και να μην τον ενδιαφέρει.
Σύμφωνα με το δελτίο τύπου, το παρακάτω video ξεκίνησε την καριέρα του ως ερασιτεχνικό και διέπρεψε στο YouTube. To τσίμπησε όμως η DeVito/Verdi produced και με ένα απλούστατο copy και διακριτική μουσική έφτιαξε μία πολύ καλή διαφήμιση για την Ehrlich Pest Control. Σε 30” και με ένα μονοπλάνο φτιάχνει ατμόσφαιρα θρίλλερ που σκάει στο τέλος σε κωμωδία. Ο πόντικας θα πάρει πνευματικά δικαιώματα από τις μεταδόσεις; Του αξίζει!
Αδύνατον να καταλάβω τι βρίσκει ο κόσμος και βλέπει σειρές αστυνομικές, δικηγορικές και ιατρικές. Μου φαίνονται αφόρητα προβλέψιμες και βασισμένες σε συνταγή. Αντίθετα βρίσκω εξαιρετική και πρωτότυπη την ιδέα της Colenso BBDO, Auckland για την προβολή της σειράς Law & Order στη Νέα Ζηλανδία καθώς καταφέρνει να ενσωματώσει το μέσο στο μήνυμα. Χμμμ… πολύ φιλοσοφία έχω διαβάσει τελευταία. Πρέπει να το γυρίσω στα φωτορομάντσα.
Μαγική ανατροπή από την Obscura Digital για ένα event της McAfee στο San Francisco. Xρησιμοποίησαν προχωρημένη 3D τεχνολογία όχι για να μιμηθούν την πραγματικότητα στον ψηφιακό κόσμο, αλλά για να φέρουν την ψηφιακή πραγματικότητα στον πραγματικό κόσμο. Τα κτίρια μοιάζουν να έχουν βυθιστεί σε ένα video-game περιβάλλον και πραγματικά λυπάμαι που δεν ήμουν εκεί για να απολαύσω το θέαμα πραγματικά και όχι ψηφιακά.
Φανταστικό teaser-poster για την πολυαναμενόμενη παράνοια του gay αυστριακού δημοσιογράφου Bruno – λέγε με Sacha Baron Cohen – που θέλει να μας στείλει στο νοσοκομείο από τα γέλια. Το σχολιάκι “Borat was so 2006″ το βρίσκω εξαιρετικό. Από τις πλέον αναμενόμενες ταινίες του καλοκαιριού.
Προσωπικά αγαπάω το χιούμορ και την απλότητα στη διαφήμιση, αλλά μερικές φορές δεν λέω όχι και για λιγάκι Ηollywood style υπερβολές. Η Floria Sigismondi είναι σκηνοθέτης με μακρά θητεία σε διαφήμιση και μουσικά video. Στη συγκεκριμένη διαφήμιση της Lowe, Bangkok για το σαμπουάν Clean έχει δώσει ρέστα μπαρόκ υπερβολής. Το σκοτάδι συγκρούεται με την πυτιρίδα (!) και με όπλο την παγωμένη αίσθηση του εν λόγω σαμπουάν, ένας πόλεμος ξεσπάει που καταστρέφει την κερασφόρο παλιοπυτιρίδα. Αισθητικά υπέροχο, επικοινωνιακά αδιάφορο και τόσο ακριβό που λυπάμαι τον οικονομικό διευθυντή που θα πρέπει να δουλέψει υπερωρίες για να μην φαληρίσει την εταιρία του.
Τις ταινίες χαμηλών τόνων συνήθως τις ανακαλύπτω μετά από καιρό. Όταν τις έχει δει κάποιος φίλος και μου λέει τα καλύτερα ή όταν διαβάζω την 25η διθυραμβική κριτική. Το The Visitor (2008) του σκηνοθέτη Tom McCarthy είναι μία εξαιρετικά χαμηλόφωνη ταινία και χρειάστηκε ένας σχεδόν χρόνος για να πειστώ να την δω. Ο μεσήλικας σχεδόν γέροντας πρωταγωνιστής της ιστορίας βρίσκεται μπλεγμένος σε ένα δράμα απέλασης μεταναστών στην καρδιά της Νέας Υόρκης. Η μοναχική μελαγχολική του ζωή αναστατώνεται όταν γνωρίζει την ανθρώπινη πλευρά των “ξένων” που ζουν δίπλα του, ουσιατικά μέσα στο σπίτι του. Άνθρωποι άλλης φυλής, κουλτούρας, θρησκείας ξαφνικά γίνονται οι “δικοί του” άνθρωποι αλλά η πραγματικότητα είναι σκληρή και οι νόμοι τυφλοί. Οι μετανάστες είναι παράνομοι και ανεπιθύμητοι και τα συναισθήματα του πρωταγωνιστή αδύναμα να πολεμήσουν το σύστημα.
Με διακριτικούς ρυθμούς και συναισθήματα να ρέουν απλά και αβίαστα η ταινία μπορεί να μην δένει καλά με τη λέξη αριστούργημα, αλλά σίγουρα είναι το είδος του κινηματογράφου που λατρεύω. Μόλις 4 ηθοποιοί φτιάχνουν μία σπουδαία “μικρή” ταινία, που θέλει να πει μόνο ένα πράγμα και το λέει καταπληκτικά: Όλοι μας είμαστε ξένοι, επισκέπτες, και η μισαλλοδοξία δεν έχει θέση στη ζωή μας. Αν και το θέμα της ταινίας είναι βαθιά πολιτικό και κοινωνικό, η προσοχή των δημιουργών του στρέφεται στα συναισθήματα χωρίς όμως να ευτελίζουν το θέμα τους. Ο υποψήφιος για Oscar Richard Jenkins είναι ανέκφραστος σχεδόν σε όλη τη διάρκεια της ταινίας και ποτέ δεν εκβιάζει τα συναισθήματα μας. Μεγάλη ερμηνεία, η απόλυτη αντίθεση της υπερβολής. Αποκάλυψη όμως είναι και η Ισραηλινή ηθοποιός Hiam Abbass, όχι μόνο για την τόσο αλλιώτικη ομορφιά της αλλά και για άλλη μία αναπάντεχα σπουδαία ερμηνεία. Ταινία που σου συστήνω ανεπιφύλακτα.
Φανταστική ιδέα για διαφημιστικό κολπάκι από την Lowe, New York για το Museum of Sex της Νέας Υόρκης και μία έκθεση που ετοιμάζουν με θέμα: “Εξερευνώντας τη χαρά του στοματικού έρωτα”. Αντί για βαρετά φυλλάδια έφτιαξαν αυτά τα μπαλόνια που πρέπει να τα φουσκώσεις για να διαβάσεις τις λεπτoμέρειες για την έκθεση. Και fun και sexy και πανέξυπνο. Ωραίος συνδυασμός.
Kαλοκαίρι πλησιάζει – προσωπικά το πρώτο μου μπάνιο το έκανα ήδη και κατάφερα να ψιλοκαώ – και ήρθε καιρός για αντιηλιακά. Καλό concept και καλό 3D από την JWT για τα προϊόντα String Beauty.
Κάτι έχει πάθει τώρα τελευταία ο Jim Carrey και οι ταινίες που κάνει είναι η μία χειρότερη από την άλλη. Το Yes Man (2008) είναι άλλη μία κωμωδία-ρομάντσο που τον δείχνει να αναλώνεται στις γνωστές του μανιέρες. Λίγες γκριμάτσες, μερικές χαζομαρίτσες, ολίγον από τρυφερότητα και ο ευάλωτος πλην αστείος χαρακτήρας του είναι έτοιμος προς κατανάλωση. Η ταινία είναι εντελώς αναμενόμενη και νιώθεις ότι την έχεις ξαναδεί πρόσφατα. Ένας απελπισμένος μεσήλιξ ξαναβρίσκει τη χαρά της ζωής όταν πείθεται να λέει ΝΑΙ σε ότι του προτείνουν. Φυσικά το κόλπο πιάνει, γνωρίζει το κορίτσι των ονείρων του, πετυχαίνει επαγγελματικά και μέτα από μία κρίση όλα μπαίνουν στη θέση τους και το τέλος είναι απολύτως happy.
Το μόνο που ξεχωρίζει σε όλη την ταινία είναι το ρομαντικό δέσιμο των δύο πρωταγωνιστών. Η Zooey Deschanel είναι από τα ανερχόμενα αστέρια της βιομηχανίας και την συμπαθώ αφάνταστα. Δεν τη λες ηθοποιάρα αλλά στη συγκεκριμένη ταινία πλάθει ένα συμπαθέστατο χαρακτήρα που δημιουργεί μία ενδιαφέρουσα χημεία με τον Jim Carrey. Παρά την κοινοτυπία της η ταινία έσκισε στα ταμεία και ο πονηρούλης Jim θα λάβει αντί μισθού περίπου το 30% των εσόδων. Με τις σαχλαμάρες που κάνει μπορεί Oscar και αναγνώριση να μη δει ποτέ, αλλά το παιχνίδι της εμπορικότητας το παίζει στα δάχτυλά του.
Ένας κύριος ξυρίζει τα τραγοπόδαρά του και παράγει 2 κιλά μαλλί. Όχι δεν είναι καμπάνια για νέα αποτριχωτικά για άντρες αλλά για το περιοδικό Νewcity του Chicago από την Euro RSCG. Με tag: Reject the Herd mentality. Unassimilate προσκαλεί αναγνώστες να αλλάξουν συνήθειες και να αγοράσουν αυτό το περιοδικό, που υποθέτω πιστεύει ότι είναι εντελώς ξεχωριστό και οπωσδήποτε εναλλακτικό. Μα τι λέμε τώρα, εδώ το ερώτημα είναι ποιός φτιάχνει πλεόν περιοδικά και κυρίως ποιός τα διαβάζει. Προσωπικά έχω σταματήσει να παίρνω και εκείνο το ρημάδι το Monocle που έχει γίνει πιο βαρετό και αναμενόμενο από πουρέ πατάτας σε γερμανικό εστιατόριο.
Είσαι σε ένα περίπτερο / mini-market και έχεις πάρει το sandwich για το μεσημεριανό διάλλειμα. Θέλεις όμως καφέ και τσιγάρα. Δεν θα προτιμούσες προϊόντα που θα έγραφαν ότι είναι ιδανικά συνοδευτικά του sandwich και του καφέ; Φυσικά. Τώρα μη μου πεις “μα γιατί δεν το έχω σκεφτεί;”, γιατί δεν είσαι γιαπωνέζος καρδιά μου. Φανταστική ιδέα, που γίνεται trend στα υπερφορτωμένα μικρομάγαζα του Τόκυο, και βοηθάει τον καταναλωτή να αποφασίσει και τοποθετεί νέα προϊόντα σε μία κορεσμένη αγορά. Έτσι και αλλιώς τα περισσότερα προϊόντα διατροφής συνδυάζονται με κάποιο συγκεκριμένο lifestyle, γιατί να μην προσδιορίζεται απόλυτα και στην συσκευασία τους; Σκέψου ελληνικό κρουασάν ιδανικό να συνοδεύει φραπεδιά. Pas mal!
Ημέρα της Γης η σημερινή, ας ανεβάσω ένα ωραίο προϊόν φτιαγμένο απλά από ανακυκλωμένα υλικά. Super καλάθι αχρήστων των Riccardo Nannini, Domenico Orefice & Emanuele Pizzolorusso όπως παρουσιάζεται στο Μιλάνο. Κάνε κάτι καλό για τη γη κι’εσύ!
Από τις ταινίες που έχουν φτιαχτεί για εμένα και μερικούς ακόμη τρελλαμένους με λίγο από επιστημονική φαντασία, μία δόση ψυχωτική τεχνητή νοημοσύνη με τη φωνή του Kevin Spacey και μία ανατροπή να τη πιεις στο ποτήρι. Ο Duncan Jones σκηνοθετεί τον Sam Rockwell σε μία ιστορία που τον τοποθετεί στη σελήνη ως μοναχικό εργάτη που απ’ότι φαίνεται τα χάνει από την πολλή μοναξιά και συναντάει τον εαυτό του. Δεν ξέρω περισσότερα απ’όσα φανερώνει το trailer αλλά είμαι σίγουρος ότι το Moon θα το λατρέψω.
To Slumdog Millionaire (2008) δεν είναι μία ταινία που χρειάζεται συστάσεις. Πρόκειται για την απρόβλεπτη επιτυχία του σκηνοθέτη Danny Boyle που σάρωσε βραβεία, εισπράξεις και άλλα θετικά. Ακριβώς λόγω του θορύβου που προηγήθηκε την είδα πολύ υποψιασμένος και με αρκετές επιφυλάξεις. Κατ’αρχήν η Ινδία. Με τέτοιο σκηνικό πως να μην κάνεις μία ταινία γοητευτική και ξελογιάστρα; Εικόνα πλουτισμένη με αρώματα, χρώματα και ήχους που πιάνουν από την αηδεία μέχρι την απόλυτη ομορφιά. Οπτικά τουλάχιστον η ταινία γράφει θεαματικά. Μετά όμως έρχεται η ιστορία και όλα γίνονται μαντάρα. Ο Danny Boyle είναι ένας λαϊκός σκηνοθέτης και η ταινία του είναι ένα λαϊκό μελόδραμα, εμπλουτισμένο με ολίγον από κοινωνικό σχόλιο και ελαφρές πολιτικές αναφορές. Στην ουσία του όμως είναι ένα παραμύθι με ευτυχισμένο τέλος φτιαγμένο από ανθρώπους που μπορεί να μην είναι τουρίστες, αλλά σαφώς είναι περαστικοί από την μίζερη ζωή των ορφανών της Ινδίας.
Όλα αυτά δεν σημαίνουν ότι η ταινία δεν είναι διασκεδαστική. Το αντίθετο. Θα κλάψεις, θα γελάσεις, θα μαγευτείς και θα προβληματιστείς. Με ένα εισητήριο όλα όσα μπορεί να προσφέρει ο κινηματογράφος. Αλλά η ταινία ακροβατεί ανεπιτυχώς ανάμεσα στο υπερβολικό μελόδραμα και στην καταγραφή μίας απάνθρωπης καθημερινότητας. Από τη μία η γυαλισμένη όψη της ανερχόμενης Ινδίας, από την άλλη η μιζέρια της φτωχολογιάς με όλα τα δεινά του ρατσισμού και της μισαλλοδοξίας και στη μέση το τηλεπαιχνίδι γνώσεων που προσπαθεί να ενώσει τα κομμάτια του puzzle ώστε να προκύψει στο τέλος μια δίωρη ταινία. Υπερβολικά μελό και φιλόδοξη, μία ιστορία που ήθελε να είναι τα πάντα και που κατάφερε ωστόσο να εκφράσει την ανάγκη των ανθρώπων για ελπίδα, χαρά και ένα χορευτικό happy end!
Δημοσιεύθηκε από tivlepo 
Δημοσιεύθηκε από tivlepo 
Δημοσιεύθηκε από tivlepo 
Τις ταινίες χαμηλών τόνων συνήθως τις ανακαλύπτω μετά από καιρό. Όταν τις έχει δει κάποιος φίλος και μου λέει τα καλύτερα ή όταν διαβάζω την 25η διθυραμβική κριτική. Το The Visitor (2008) του σκηνοθέτη Tom McCarthy είναι μία εξαιρετικά χαμηλόφωνη ταινία και χρειάστηκε ένας σχεδόν χρόνος για να πειστώ να την δω. Ο μεσήλικας σχεδόν γέροντας πρωταγωνιστής της ιστορίας βρίσκεται μπλεγμένος σε ένα δράμα απέλασης μεταναστών στην καρδιά της Νέας Υόρκης. Η μοναχική μελαγχολική του ζωή αναστατώνεται όταν γνωρίζει την ανθρώπινη πλευρά των “ξένων” που ζουν δίπλα του, ουσιατικά μέσα στο σπίτι του. Άνθρωποι άλλης φυλής, κουλτούρας, θρησκείας ξαφνικά γίνονται οι “δικοί του” άνθρωποι αλλά η πραγματικότητα είναι σκληρή και οι νόμοι τυφλοί. Οι μετανάστες είναι παράνομοι και ανεπιθύμητοι και τα συναισθήματα του πρωταγωνιστή αδύναμα να πολεμήσουν το σύστημα.
Κάτι έχει πάθει τώρα τελευταία ο Jim Carrey και οι ταινίες που κάνει είναι η μία χειρότερη από την άλλη. Το Yes Man (2008) είναι άλλη μία κωμωδία-ρομάντσο που τον δείχνει να αναλώνεται στις γνωστές του μανιέρες. Λίγες γκριμάτσες, μερικές χαζομαρίτσες, ολίγον από τρυφερότητα και ο ευάλωτος πλην αστείος χαρακτήρας του είναι έτοιμος προς κατανάλωση. Η ταινία είναι εντελώς αναμενόμενη και νιώθεις ότι την έχεις ξαναδεί πρόσφατα. Ένας απελπισμένος μεσήλιξ ξαναβρίσκει τη χαρά της ζωής όταν πείθεται να λέει ΝΑΙ σε ότι του προτείνουν. Φυσικά το κόλπο πιάνει, γνωρίζει το κορίτσι των ονείρων του, πετυχαίνει επαγγελματικά και μέτα από μία κρίση όλα μπαίνουν στη θέση τους και το τέλος είναι απολύτως happy. 
To Slumdog Millionaire (2008) δεν είναι μία ταινία που χρειάζεται συστάσεις. Πρόκειται για την απρόβλεπτη επιτυχία του σκηνοθέτη Danny Boyle που σάρωσε βραβεία, εισπράξεις και άλλα θετικά. Ακριβώς λόγω του θορύβου που προηγήθηκε την είδα πολύ υποψιασμένος και με αρκετές επιφυλάξεις. Κατ’αρχήν η Ινδία. Με τέτοιο σκηνικό πως να μην κάνεις μία ταινία γοητευτική και ξελογιάστρα; Εικόνα πλουτισμένη με αρώματα, χρώματα και ήχους που πιάνουν από την αηδεία μέχρι την απόλυτη ομορφιά. Οπτικά τουλάχιστον η ταινία γράφει θεαματικά. Μετά όμως έρχεται η ιστορία και όλα γίνονται μαντάρα. Ο Danny Boyle είναι ένας λαϊκός σκηνοθέτης και η ταινία του είναι ένα λαϊκό μελόδραμα, εμπλουτισμένο με ολίγον από κοινωνικό σχόλιο και ελαφρές πολιτικές αναφορές. Στην ουσία του όμως είναι ένα παραμύθι με ευτυχισμένο τέλος φτιαγμένο από ανθρώπους που μπορεί να μην είναι τουρίστες, αλλά σαφώς είναι περαστικοί από την μίζερη ζωή των ορφανών της Ινδίας. 