Wow! Σε έναν κόσμο όπου οι βρυκόλακες είναι η πλειοψηφία, το ανθρώπινό αίμα αξίζει όσο το χρυσάφι και η έλλειψή του είναι αιτία για πανικό. Φοβερή ιδέα που κάνει εμάς τους λάτρεις της φαντασίας να τρίβουμε τα χέρια μας. Η παρουσία πολύ καλών ηθοποιών ελπίζω να είναι ενδεικτική των προθέσεων των δημιουργών της ταινίας. Θα είναι κρίμα να αναλωθεί όλη η ιστορία στις αιματηρές σκηνές δράσης.
Δυνατή καμπάνια της γερμανικής Jung von Matt/Elbe GmbH, Hamburg για το software της BasiCColor. Λόγω μεγέθους το copy δεν είναι ευδιάκριτο αλλά λέει τα εξής: Red is fire. It is the temperament that smoulders in wild eyes. Colours made powerful – with colour management software from basICColor. Μου αρέσει που το δημιουργικό είναι φτιαγμένο ώστε να εντυπωσιάσει γραφίστες, τους ανθρώπους δηλαδή στους οποίους απευθύνεται έτσι και αλλιώς.
Μπορεί να μην είμαι καπνιστής, αλλά λυπάμαι τους καπνιστές στην Ελλάδα που θα πρέπει να υποστούν τα φασιστικής έμπνευσης μέτρα που επιβάλλουν οι euro-υποκριτές από αύριο. Βρε παιδιά, αφού το κάπνισμα είναι τόσο θανατηφόρο γιατί τα τσιγάρα πωλούνται ελεύθερα; Απαγορέψτε το ρημάδι να τελειώνουμε. Ιn any case, η παρακάτω διαφήμιση για τα πούρα της Davidoff είναι ενός freelancer ονόματι Ted Sabarese και είναι υπέροχη. Το tag: Every man has a D-spot κάνει παιχνίδι με το G-spot που είναι γυναικείο προνόμιο και ομολογώ πως τέτοια αντίδραση απόλαυσης έχω κι’εγώ στον καπνό ενός καλού πούρου, κι’ας μην έχω καπνίσει ποτέ μου.
Άλλος ένας επικήδειος σήμερα, αυτή τη φορά για το κορίτσι της αφίσας που με ταξίδευε όταν ήμουν πιτσιρικάς. Ήμουν γύρω στα 10, τρελλός και παλαβός με τους Charlie’s Angels και η μάνα μου παρά τις παρακλήσεις μου, δεν μου αγόραζε ένα άσπρο μπλουζάκι με μία κακοτυπωμένη φωτογραφία των τριών κοριτσιών. Κλάμα και οδυρμός που δεν μπορούσα να βροντοφωνάξω στην ανθρωπότητα ότι λατρεύω το συγκεκριμένο σήριαλ. Ευτυχώς βρέθηκε εκείνη την εποχή κάποια Super-Κατερίνα να συμπεριλάβει την παρακάτω αφίσα, κάνοντάς με για ένα ολόκληρο καλοκαίρι ευτυχισμένο που έβλεπα το ιδανικό κορίτσι να μου χαμογελάει τινάζοντας τις ζωηρές του μπούκλες. Η Farrah Fawcett πέθανε, αλλά η αφίσα θα υπάρχει για πάντα ως σύμβολο μίας εποχής και ως ανάμνηση της δικιάς μου (και όχι μόνο) αθωότητας.
H περιβόητη συνεργασία του Michael Jackson με την Pepsi στη δεκαετία του 80, στο απόγειο της δόξας του καλλιτέχνη, έγινε πολλές φορές προωτοσέλιδη είδηση: η αμοιβή, το ατύχημα, τα αποτελέσματα. Αντί για επικήδειο, ανεβάζω μία από αυτές τις διαφημίσεις, κακοφτιαγμένη και ξεπερασμένη, όχι για να απομυθοποιήσω έναν τραγουδιστή, αλλά για να δώσω λίγη ισορροπία σε όλες τις υπερβολές που ακούγονται αυτές τις ημέρες.
Πολύ θετικό σημάδι η παρακάτω διαφήμιση των scientologists που μαρτυρεί ότι τα επικοινωνιακά αδιέξοδα των θρησκειών σήμερα μεγαλώνουν. Οι πολλά υποσχόμενοι κύριοι αυτής της νεόκοπης θρησκείας αφήνουν την τύχη των πιστεύω τους σε συναδέλφους μου διαφημιστές που αντιμετωπίζουν το “μεταφυσικό” ως πατατάκια. Χαρά και θλίψη, δημιουργία και θάνατος, όλα είναι μέρος της ζωής. Εικόνες από Image Banks ατάκτως ρηγμένες προς εντυπωσιασμό των μαζών. Και στο τέλος το pack shot θα μπορούσε να είναι το οτιδήποτε: ένα αναψυκτικό, ένα πρακτορείο ταξιδιών, ένα τηλεοπτικό κανάλι, μία θρησκεία. Δεν είναι μόνο οι scientologists που καταφεύγουν στις δυνατότητες του marketing. Όλοι στο ίδιο καζάνι βράζουν: Οι σκουριασμένες ιδέες χρειάζονται γυάλισμα για να πουλήσουν.
Η νέα ταινία Ponyo του Hayao Miyazaki ετοιμάζεται για τις διεθνείς οθόνες. Απ’ότι διάβασα μέχρι τώρα πρόκειται για μία επιστροφή σε παλιότερη θεματολογία, με έμφαση στην καταστροφή του πλανήτη από τον άνθρωπο. Η ιστορία βασίζεται – πολύ χαλαρά είναι η αλήθεια – στη Μικρή Γοργόνα του Hans-Christian Andersen και χωρίς να δημιουργεί τις προσδοκίες των τελευταίων ταινιών του μεγάλου μάστορα, έχει βάλει όλους εμάς τους φίλους των Studio Ghibli σε mode τρελλής ανυπομονησίας.
Αυτή η δουλειά της Eleanor Wood μου θύμισε τα νιάτα μου και τον φίλο μου τον Νίκο, όταν φτιάχναμε τα collage μας και νομίζαμε ότι ήμασταν καλλιτέχνες. Σήμερα που όλα γίνονται πολύ πιο εύκολα ηλεκτρονικά, το να βλέπω αυτά τα σουρρεαλιστικά/νοσταλγικά έργα με ταξιδεύει στο χρόνο και σε μία άλλη ζωή, με άλλους ρυθμούς. Όχι ότι θα ήθελα να γυρίσω σε εκείνη την εποχή, αλλά καλό είναι να θυμόμαστε όλοι μας ότι και με ένα ταπεινό ψαλίδι και λίγη κόλλα, κάποιοι καταφέρνουν ακόμη να νιώθουν καλλιτέχνες.
Χαριτωμένη ιδέα της Mother, New York για τα καταστήματα Best Buy και τους υπολογιστές Dell. Χωρίς να αναφέρεται στις δυνατότητές τους, παρά μόνο στο χρώμα τους, η διαφήμιση προφανώς απευθύνεται στον μέσο άσχετο αγοραστή που θα πάρει τον υπολογιστή του βασιζόμενος στο χρώμα του και στο πόσο χαριτωμένος δείχνει. Επειδή τέτοιες ιδέες δεν γίνονται χωρίς έρευνες, υποθέτω ότι οι διαφημιζόμενοι ανακάλυψαν ένα κομάτι της αγοράς που θα αγοράσει έναν υπολογιστή για να ταιριάζει με τα αξεσουάρ του. Άβυσσος το μυαλό του καταναλωτή.
Μία αλλιώτικη προσέγγιση στη διαφήμιση των φρουτοχυμών, από την γαλλική Fred & Farid για τους χυμούς Pulco. Αντί να μιλούν για τη φρεσκάδα, τη γεύση και άλλα τέτοια κοινότυπα, επικεντρώνονται στους τεμπέληδες και τους προτείνουν αντί να παιδεύονται στίβοντας φρούτα, ας τα πάρουν έτοιμα, φρεσκοστιμμένα και συσκευασμένα. Λίγο σαχλή ιδέα, αλλά η εξαιρετική διεύθυνση φωτογραφίας δίνει στυλ και σώζει την κατάσταση.
Αυτός ο πολύχρωμος κύριος είναι ο Johnny Depp ντυμένος και βαμμένος ως Mad Hatter για τη νέα ταινία του Tim Burton που είναι φυσικά η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων. Δεν θέλω να κάνω προβλέψεις γιατί ο Tim είναι ικανός και για το αριστούργημα και για την μπαλαφάρα. Δηλώνω όμως εξαιρετικά ανυπόμονος για να δω το αποτέλεσμα έτσι κι αλλιώς.
Καλή ιδεά της JWT, Brazil για την αντικαπνιστική καμπάνια toy τοπικού νοσοκομείου Hospital A.C. Camargo. Να την πάρουν παράδειγμα και στην Ελλάδα μπας και κάνουν κάτι καλό επικοινωνιακά. Ευφυέστατο και το tag: Cigarettes. Just looking at them makes you sick.
Για την επίδειξη του νέου ηλεκτρικού αυτοκινήτου της Nissan με το όνομα PIVO 2 οι γιαπωνέζοι Torafu Architects έστησαν σε μία προβλήτα της Yokohama την εντυπωσιακή έκθεση που βλέπεις. Γέμισαν όλο τον χώρο με γιγαντιαίες μπάλλες, δημιουργώντας ένα εξώκοσμο περιβάλλον χωρίς να χάνεται η παιχνιδιάρικη διάθεση που αρμόζει σε ένα τέτοιο αυτοκίνητο.
H James Corner Field Operations ανέλαβε το 2005 να δώσει ζωή στην εγκατελλειμένη και ρημαγμένη γραμμή του μετρό του δυτικού Manhattan που οι κάτοικοι την γνωρίζουν ως High Line. Το project είναι έτοιμο και περιμένει τους κατοίκους να το χαρούν. Μία σκουριασμένη και ετοιμόρροπη βιομηχανική κατασκευή μεταμορφώθηκε σε έναν χώρο πρασίνου και βόλτας, επαναπροσδιορίζοντας ταυτόχρονα και την αντίληψη που έχουμε περί δημόσιου χώρου. Κάτι τέτοιες ιδέες θα ήταν εξαιρετικά χρήσιμες για την Αθήνα αλλά και για άλλες μητροπόλεις.