Σου πάει η πλαστικούρα

Λίγες μέρες πριν την ανακήρυξη της πόλης που θα αναλάβει τους Ολυμπιακούς του 2016 και η International Olympic Committee προσπαθεί να φτιάξει το κλίμα με μία ταινία σούπα που έφτιαξε η Coler & Weber United. Οι πλαστικοί γίγαντες είναι τα στερεότυπα που ξέρουμε και η ένωση των δυνάμεών τους οδηγεί σε μία ομάδα ευτυχισμένων ανθρώπων που όλοι μαζί προσπαθούν για το καλό, το σπουδαίο, το μεγάλο. Και μετά τελειώνει το διαφημιστικό bloc και αρχίζουν οι ειδήσεις με πολεμικούς ανταποκριτές, βιασμούς, καταποντισμούς και πάει λέγοντας. Το παραμύθι των Ολυμπιακών είναι μεγάλο και τα χρήματα απίστευτα. Αλλά όση Pixar και να επιστρατεύσει η IOC, δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε ότι οι Ολυμπιακοί Αγώνες είναι ένα προϊόν. Δεν έχει καμία σχέση με όλα όσα υποστηρίζει ότι έχει. Ακριβώς δηλαδή όση σχέση έχει η κάθε Coca-Cola με χαρούμενους ανθρώπους.

Τι τραβάνε τα μοντέλα

Είσαι νέος, ωραίος και μοντέλο. Και ξυπνάς πρωί σαν τη καλή χαρά να πας στη δουλίτσα σου. Εκεί λοιπόν σε περιμένει ένας λυσσάρης δημιουργικός που αφού σου κατεβάζει τα παντελόνια σου λέει “Ξάπλωσε” και σου γεμίζει την περηφάνεια σου με ένα κουβά σαντιγύ. Άντε τώρα να το παίξεις sexy και επιθυμητός. Βασανιστικά σκοτεινό shooting από την καμπάνια της Armando Testa, Tοrinο για τα jeans της Meltin’ Pot. Από την εποχή που η Brooke Shields δεν φορούσε τίποτα κάτω από τα Kalvin’s της μέχρι σήμερα, τα jeans και τα νεανικά ρούχα γενικότερα έχουν συνδεθεί τόσο πολύ με το sex ώστε καλά θα έκαναν να έβαζαν και προφυλακτικά στις τσέπες των παντελονιών όταν τα πουλούσαν. Εκείνη η τρελλή εποχή που η Benetton μας πετούσε στα μούτρα άσχετες εικόνες shock για να πουλήσει πουλοβεράκια πέρασε και δεν άφησε πίσω της τίποτα. Ζήτω στα γυμνά καλογυμνασμένα κορμιά που κάνουν τους εφήβους να αναστενάζουν και τα ταμεία μας να γεμίζουν. Ζήτω!

Ο δικός τους πόλεμος έχει χρώμα

Ο πόλεμος ως comic. H νέα καμπάνια της DLKW, London για την Royal Air Force πουλάει το παραμύθι του ήρωα που ξεχειλίζει από ανδρισμό, χιούμορ και ωριμότητα. Καθημερινοί άνθρωποι και πραγματικές ιστορίες κάνουν το πόλεμο άλλη μία επιλογή για καρίερα. Καμμία αναφορά στις μαζικές δολοφονίες, βασανιστήρια και βιασμούς. Όλα είναι χρωματιστά και ηρωικά στον κόσμο της RAF. Τα παιδιά με το χαμένο βλέμμα που επιστρέφουν από τον πόλεμο δεν γράφουν καλά σε technicolor.

Δεν το κόβω

Η Βρεταννοί έχουν μεγάλη παράδοση στις βίαιες διαφημίσεις-προειδοποιήσεις υγείας. Θυμάμαι μία διαφήμιση για τη χρήση της ζώνης στα πίσω καθίσματα που μου είχε κόψει το αίμα και είχα τρομάξει τόσο που ακόμη και σήμερα, δεν υπάρχει περίπτωση να μπω σε πίσω θέση χωρίς να βάλω ζώνη! :-) Στη συγκεκριμένη διαφήμιση της Dr. Foster για το ΕΣΥ του Birmingham, η υπερβολική βία δικαιολογείται με το voice over: Smoke, and your body takes a beating. Το ταινιάκι άνετα παίζει και ως trailer του 28 days later. Αν πεισθεί κανείς να κόψει το κάπνισμα βλέποντας μία τέτοια χαζομάρα στείλτε μου ένα πακέτο τσιγάρα να καπνίσω τον καϋμό μου.

Η δύναμη του ροζ

Η νεά διαφήμιση της Ogilvy, Paris για την Duracell Ultra είναι απλά συμπαθητική. Ο λόγος που την έβαλα εδώ είναι η καταπληκτική χρήση του ροζ και του γαλάζιου – δύο κατεξοχήν απαλών χρωμάτων – που εδώ αντιπροσωπεύουν τη δύναμη και την ενέργεια. Αυτό είναι μεγάλη επιτυχία, αν σκεφτείς ότι με τέτοιο συνδυασμό χρωμάτων πουλάμε παιδικές τροφές και σερβιέττες. Μπράβο στην ομάδα που κατόρθωσε το εντελώς απροσδόκητο.

Mad Men

Το πρώτο επεισόδιο του 3ου κύκλου του Mad Men ήταν λίγο απογοητευτικό. Ευτυχώς το δεύτερο έφερε μαζί του όλα αυτά που έκαναν αυτή τη σειρά σημείο αναφοράς για την τηλεόραση. Το τραγούδι που βλέπεις παίζει στο άνοιγμα του επεισοδίου και λίγο πριν το τέλος. Η φρεσκαδούρα της Ann Margret από το μιούζικαλ Bye Bye Birdie αναστατώνει τα αρσενικά της σειράς όχι μόνο γιατί είναι επιθετικά sexy αλλά γιατί σηματοδοτεί την αλλαγή στην αμερικάνικη ηθική στις αρχές της δεκαετίας του ’60. Πολύ σπουδαίο επεισόδιο που στοιχειώνεται από αυτή τη μαγική εικόνα νεανικής γυναικείας σεξουαλικότητας του τότε αλλά και του τώρα. Μη το χάσεις.

Χρήση Ηφαιστείου Νο. 17

Τρομερή ταινία της Βραζιλιάνικης AlmapBBDO, São Paulo για το νέο VW Saveiro. Βέβαια οι διαφημιζόμενοι πρέπει να κλαίνε τα λεφτά τους για μία τέτοια υπερπαραγωγή, γιατί – μεταξύ μας – η ταινία μάλλον έγινε για να ξύσει ο σκηνοθέτης τη ψώρα του και όχι για να διαφημιστεί το προϊόν. Πιθανόν όμως το brief να έλεγε: Πάρτε το βαρετό γερμανικό VW και κάντε το latin fun! Mόνο σε αυτή τη περίπτωση συγχωρούνται τέτοια ατοπήματα.

Χαμένη μαγεία

Από την Ινδική JWT, Chennai μία καμπάνια για τα στυλό της Renolds. Με πλημμύρισε με νοσταλγία γιατί όταν ήμουν πιτσιρικάς υπήρχε ένα παιχνίδι με κάτι πλαστικά κυκλάκια που έφτιαχναν τέτοια μαγικά σχέδια. Τώρα με τους υπολογιστές ποιος κάθεται να κάνει τέτοια στο χέρι;

Smart με στίχο

Δυνατό illustration της ρουμάνικης Mercury 360 για τον ραδιοφωνικό σταθμό Smart FM. Oυσιαστικά πρόκειται για οπτικοποίηση στίχων τραγουδιών μέσα από τέτοιου είδους προχωρημένα γραφικά. Την έχω ξαναδεί την ιδέα, αλλά πάντα ξεχωρίζει το ταλέντο του illustrator που σε αυτή την περίπτωση είναι κάποιος κύριος Tiberiu-Cristian Papa. Να τον χαίρεται η μανούλα του.

Το γέλιο της τηγανητής πατάτας

Μετά από ένα απίστευτα δύσκολο τριήμερο με διαπραγματεύσεις και άλλα ευχάριστα, βρήκα επιτέλους λίγο χρόνο να κάνω βόλτα στό δίκτυο και έπεσα πάνω σε αυτή την πολύ καλοφτιαγμένη δουλειά της TBWA\Paris για τα Happy Meals των Mc Donald’s. Βέβαια υπάρχει πολύ υλικό για αρνητικό σχολιασμό, διότι οι πανούργοι marketeers αποσυνδέουν το διατροφικά ένοχο προϊόν από την χαμηλή του ποιότητα και το πακετάρουν με μία άσχετη ιδέα περί “χαράς”. Αφού τι άλλο έχουν να πουν; Ότι είναι υγιεινό; Ότι είναι φτηνό; Όχι φυσικά, αφού έχουν να μας πουν ότι είναι χαρούμενο. Δεν κακομοιριάζω άλλο όμως, γιατί μετά από πολύ κούραση και εντελώς εξαντλημένος είδα κάτι ευχάριστο που με έκανε να γελάσω. Η δουλειά του character design είναι εξαιρετική και η καμπάνια περιλαμβάνει πολλά ακόμη σποτάκια που σίγουρα θα σε κάνουν να γελάσεις. Το αν σε κάνουν να φας αυτές τις αηδίες είναι άλλου παππά ευαγγέλιο.

Αυτή δεν είναι η καλύτερη καρέκλα

H πολυθρόνα/καρέκλα που σχεδίασε ο Charlie Davidson με όνομα Is This the Coolest Chair Ever Made? είναι σαφώς μία πρόκληση, αφού ο σχεδιαστής της προφανώς ξέρει ότι η απάντηση είναι Όχι. Αλλά ακριβώς αυτός είναι ο λόγος που η πολυθρόνα έχει αποκτήσει τρελλό buzz και έχει κάνει αρκετούς να ξαναδούν τον Davidson με άλλο μάτι. Αχ, άτιμο Marketing που παίρνεις τα μυαλά του κόσμου και τα κάνεις ζελέ. Μεταξύ μας δεν πιστεύω ότι ο Charlie καβάλησε το καλάμι, απλά χρησιμοποιεί την ειρωνεία στον απόλυτο βαθμό.

Ελέφαντας χωρίς καθυστέρηση

Πολύ προχωρημένη ιδέα της γερμανικής Springer & Jacoby για το International Fund for Animal Welfare και την καμπάνια τους εναντίον της μεταφοράς άγριων ζώων έξω από το περιβάλλον τους. Το copy είναι εκπληκτικό και η όλη παραγωγή με την αυστηρότητά της κάνει μία αστεία ιδέα τόσο δραματική όσο χρειάζεται. Βραβεία μου μυρίζουν γι’αυτή την ταινία.

District 9

Μια φορά στο τόσο, εμφανίζεται κάποια ταινία που ανανεώνει την εικόνα αλλά και την ουσία της επιστημονικής φαντασίας. Η ταινία District 9 (2009) του Neill Blomkamp κάνει ακριβώς αυτό και πολλά περισσότερα. Η ιστορία ξεκινάει με εικόνες από συνεντεύξεις που μιλάνε για κάτι τρομερό που έκανε ο καλοκάγαθος γραφειοκράτης Wikus van de Merwe στην κλειστή Περιοχή 9, όπου κατοικούν 2 εκατομμύρια εξωγήινοι που βρέθηκαν στη γη, 20 χρόνια πριν. Οι εξωγήινοι βιώνουν τον ρατισμό και την ξενοφοβία στα γκέτο της Νότιας Αφρικής που έχει νωπές τις μνήμες του Apartheid. O πρωταγωνιστής βρίσκεται άθελά του μπλεγμένος σε μία περιπέτεια θανάτου και καταστροφής που τον οδηγεί μακρυά όχι μόνο από την καθημερινότητά του αλλά και το ίδιο του το είδος.

Τα επί μέρους στοιχεία της ταινίας τα έχουμε ξαναδεί. Λίγο The Fly, κάτι από Enemy Mine, ολίγον από Independence day και πάει λέγοντας. Αυτό που κάνει όμως την ταινία να ξεχωρίζει είναι η ουσία της και αφορά στην λεπτομερή ανάλυση πάνω στα ξενοφοβικά ένστικτα των ανθρώπων και στην πρωτότυπη εικονογραφία της ταινίας. Ο σκηνοθέτης όχι μόνο ξεφεύγει από την παγίδα του Hollywood μεταφέροντας την ιστορία στη Νότιο Αφρική, αλλά βουτάει στα θολά νερά του δυνατού κοινωνικού σχόλιου που οι υπερπαραγωγές τόσο αδιάκριτα αποφεύγουν. Καλοί και κακοί δεν υπάρχουν, όλοι βράζουν στο ίδιο ζουμί και μέσα στην ιστορία ο ειδεχθής εξωγήινος γίνεται σημαντικός σύμμαχος. Καταιγιστικός ρυθμός και reality αίσθηση απογειώνουν την ταινία αν και υπάρχουν στιγμές που προφανώς στοχεύουν στο εφηβικό κοινό και μάλιστα στα αγόρια που αγαπάνε τα video games. Φυσικά και η ιστορία αφήνει παράθυρο ορθάνοιχτο για το sequel, αφού ο δαιμόνιος παραγωγός Peter Jackson μυρίστηκε ότι υπάρχει ψωμί για όλους σε αυτή την ιδέα. Θα το δεις και θα το ευχαριστηθείς. Και ναι, θα θέλεις να δεις και το sequel.

Ένα όνειρο από αρώματα

Από την προσωπική μου εμπειρία και έχοντας παρακολουθήσει διάφορα focus groups, οι γυναίκες είναι σαφώς πιο απαιτητικές στην ποιότητα της επικοινωνίας. Αντιλαμβάνονται περισσότερα πράγματα από τους άντρες και μετρούν πολύ το συναίσθημα. Άρα η επιλογή της BBH, London να επενδύσει σε μία παραμυθένια παραγωγή για ένα απλό απορρυπαντικό όπως το Surf Twilight Sensations είναι απόλυτα δικαιολογημένη. Το κοινό τους θα ξετρελλαθεί και θα ονειρευτεί. Μία από τις πιο ατμοσφαιρικές ταινίες που έχω δει στη διαφήμιση.

Δεν το’πιασα με τη πρώτη

Βλέποντας αυτή την εικόνα της Αυστραλέζικης Ad Impact, Perth για τα εσώρουχα ΜΙΑ, θα πρέπει να καταλάβεις ότι όλα είναι ψυχρά εκτός από το tanga που με τρόπο θαυματουργό εκπέμπει θερμότητα. Λίγο προχωρημένη σκέψη, αλλά επειδή η διαφήμιση λειτουργεί έτσι και αλλιώς – αφού ξεχειλίζει από sex – της δίνω τη βάση για να περάσει στην επόμενη πράξη.