Canon Rebel XSi

Μαΐου 31, 2008

Κάποτε για λόγους οικονομίας και δημιουργικής ανησυχίας είχα αποτολμήσει να κάνω μία καμπάνια με φωτογραφίες που διηγούνταν μία ιστορία σαν stop motion animation ένα πράγμα. Καμία σχέση με την καταπληκτική εφαρμογή αυτής της ιδέας από την Grey New York για τη νέα καμπάνια της νέας κάμερας Canon Rebel XSi. Εδώ με αρκετή δουλειά απ’ότι διαβάζω έχουν φτιάξει μία πολύ δυνατή διαφήμιση η οποία έχει και αρκετό συναίσθημα. Φρέσκια εφαρμογή σε μία κλασική ιδέα.

Advertisements

Καλύτερα συνδεδεμένοι

Μαΐου 31, 2008

Από την αγγλική VCCP το relaunch της εταιρίας κινητής τηλεφωνίας O2. Το νεό τους tag είναι: We’re better, connected και η οργιαστική φαντασία των δημιουργών της διαφήμισης δεν θα μπορούσε να περάσει το μήνυμα με πιο έξυπνο και εντυπωσιακό τρόπο. Την βλέπω να χτυπάει πολλά βραβεία.


Μαντήλα τρομοκτράτισσα

Μαΐου 31, 2008

Χαμός έχει γίνει στις ΗΠΑ για μία μαντήλα. Σε μία on-line διαφήμιση της Dunkin’ Donuts εμφανίστηκε η τηλεμαγείρισα Rachael Ray φορώντας μία μαντήλα η οποία σε κάποιους ανεγκέφαλους αμερικάνους θύμισε την αραβική keffiyeh, γνωστή ως το αγαπημένο αξεσουάρ των παλαιστίνιων που εμφανίζονται στα ρεπορτάζ των ειδήσεων καίγοντας αμερικάνικες σημαίες. Φυσικά καμία σχέση δεν έχει η ένοχη μαντήλα, αφού είναι στολισμένη με λαχούρια. Η Dunkin’ Donuts βέβαια έσπευσε να θάψει την καμπάνια και άρχισε τις ανακοινώσεις με την ουρά στα σκέλια. Αμερικανόπαιδες το έχετε παρακάνει μου φαίνεται.


Το Art Deco και ο Batman

Μαΐου 31, 2008

2 καρέ από την νέα animated ταινία Batman: Gotham Knight. Εντυπωσιακά σκηνικά που ξαναφέρνουν την Gotham City στο προσκήνιο. Στο Batman begins δυστυχώς η σκοτεινή πόλη δεν είχε την ισχυρή παρουσία που έκανε τις 2 ταινίες του Tim Burton τόσο ξεχωριστές. Ως θαυμαστής του Art Deco έμεινα άφωνος με την αναβίωση αυτής της αισθητικής που συνδυάζει την απλότητα με την πολυτέλεια.


The comfort of strangers

Μαΐου 31, 2008

Έχουν περάσει σχεδόν 20 χρόνια από τότε που ένας φίλος μου μίλησε διθυραμβικά για το The comfort of strangers (1990). Δεν έτυχε να το δω ποτέ αλλά χάρη στην επιμονή του, απέκτησα το soudntrack της ταινίας που έκτοτε είναι μόνιμα μαζί μου, από το βινύλιο μέχρι το iPod. Η μουσική του Angelo Badalamenti θα μπορούσε να αποτελεί ακαδημαϊκό παράδειγμα για την «τέλεια» κινηματογραφική μουσική. Μεγάλες ορχήστρες και οπερετικές μελωδίες μπλέκονται απροσδόκητα με αραβικούς ρυθμούς και ήχους. Μετά απ’όλα αυτά τα χρόνια η μουσική βρήκε την εικόνα που της ταιριάζει όταν επιτέλους αποφάσισα να δω αυτή την αριστουργηματική ταινία. Στους τίτλους της αρχής ο σκηνοθέτης Paul Schrader περιδιαβαίνει τους άδειους διαδρόμους ενός βενετσιάνικου παλατιού. Μία ανδρική φωνή off διηγείται μία ιστορία από τις αναμνήσεις μιας χαμένης παιδικής ηλικίας. Η ατμόσφαιρα είναι ονειρική και η αίσθηση ότι η ταινία είναι ένα όνειρο-εφιάλτης δεν με άφησε ποτέ.

Ένα νεαρό και σκανδαλιστικά όμορφο ζευγάρι άγγλων μπλέκεται στα δίχτυα ενός αλλόκοτου και εξαιρετικά γοητευτικού ζευγαριού που γνωρίζουν τυχαία στην Βενετία. Ο κλασικός μύθος της αθωότητας που πέφτει ανύποπτα στα δίχτυα του κακού εδώ εκμοντερνίζεται στο σενάριο του Harold Pinter που βασίζεται σε ένα από τα πρώτα βιβλία του Ian McEwan. Ηδονοβλεψία και σαδομαζοχισμός συναντούν την ευαισθησία και την αφρώδη αθωότητα. Το σκοτάδι βρίσκεται με το φως και ο θάνατος παραμονεύει ως μόνη διέξοδος.

Η εξαιρετικά απλή ιστορία και οι μόλις 4 ηθοποιοί της ταινίας έρχονται σε αντίθεση με την πολυτέλεια των ρούχων που σχεδίασε ο Giorgio Armani και τα παραμυθένια σκηνικά του Gianni Quaranta. Η Βενετία είναι φωτογραφημένη σαν κόσμημα από τον Dante Spinotti και ο Paul Schrader δημιουργεί μία από τις κορυφαίες ταινίες του, στιβαρή και σίγουρη αλλά ταυτόχρονα τολμηρή.

Δεν πρόκειται για εύκολη ταινία. Όμορφη την λες, πρωτότυπη και ενδιαφέρουσα επίσης, αλλά η θεατρικότητα της ιστορίας που κινείται αργά μέσα σε 2 δωμάτια με 4 ηθοποιούς κάνει την θέασή της απαιτητική. Οι διάλογοι είναι υπαινικτικοί και απαιτούν πολυεπίπεδη ανάγνωση, οι ευτυχισμένοι και αθώοι Natasha Richardson και Rupert Everett παίζουν υπνοβατώντας μέσα στην λαβυρινθώδη Βενετία, ενώ οι σκοτεινοί και κοσμοπολίτες Helen Mirren και Christopher Walken δίνουν μάθημα ερμηνείας «κακών». Η ταινία είναι ένα διαμάντι που μας περιμένει να το ανακαλύψουμε. Για εμένα αποτελεί παράδειγμα καλού κινηματογράφου. Ένα σκοτεινό αριστούργημα, απρόσιτο αλλά τόσο γοητευτικό.


Το αρκουδάκι μου

Μαΐου 30, 2008

Ενώ η διαφήμιση της Mullen για την εταιρία παραγωγής και διανομής ενέργειας National Grid είναι πολύ όμορφη και καλοφτιαγμένη έχω κάποιες επιφυλάξεις για το μήνυμα. Δηλαδή όλα τα ζώα που δεν είναι χαριτωμένα, παιχνιδιάρικα και χνουδωτά να τα αφήσουμε να αφανιστούν; Είναι τόσο σημαντικό να είναι δίπλα μας για να νιώσουμε την αγωνία τους για την επιβίωση; Ύποπτο μήνυμα που είδα με πολλές επιφυλάξεις. Οι αρκούδες είναι για τους παγετώνες και οι άνθρωποι για τις πόλεις τους. Κακώς μπερδεύουμε τα αυτονόητα.


27 dresses

Μαΐου 30, 2008

Πόσο εύκολο είναι να κάνεις μία ρομαντική κωμωδία με φόντο τη Νέα Υόρκη; Υπερβολικά! Πόσο εύκολο είναι να την κάνεις πρωτότυπη και έξυπνη; Καθόλου! Με ντουζίνες κομεντί να ξεχειλίζουν από ρομαντικούς περιπάτους στο Central Park πρέπει να έχεις πολύ θράσσος να ξεκινάς για τις κακοτοπιές ενός τέτοιου εγχειρήματος. Δυστυχώς οι δημιουργοί του 27 dresses (2008) έπεσαν σε όλες τις παγίδες, αναμασώντας τα μασημένα, προβλέποντας τα αναμενόμενα και ξεχνώντας ότι μια κωμωδία την βλέπεις για να γελάσεις. Ανταμοιβή τους; Όχι μούντζες και γιούχα, αλλά 150 ζεστά εκατομμύρια εισπράξεις από τα εισητήρια και μόνο. Φυσικά βασικό κοινό είναι γυναίκες γύρω στα 30, όπως η πρωταγωνίστρια, που προβληματίζονται με το θέμα γάμος όπως η πρωταγωνίστρια, και που ονειρεύονται τον μεγάλο εκτυφλωτικό έρωτα όπως, ναι καλά το κατάλαβες, η πρωταγωνίστρια.

Η ταινία, ως γνήσιο προϊόν του Hollywood είναι άρτια τεχνικά. Οι ηθοποιοί όμως απλά αποστηθίζουν με ταλέντο 10χρονου, η σκηνοθέτης έλειπε για καφέ με τις ανύπαντρες φιλενάδες της οι δε σεναριογράφοι είχαν δουλειά στο blog τους. Όλοι απόντες από μία από τις χειρότερες ταινίες της χρονιάς. Δεν μπαίνω στον κόπο να σου γράψω λίγα λόγια για την υπόθεση. Την έχεις δει ως πεντάλεπτη υποϊστορία σε επεισόδιο του Sex & the City. Απέφυγέ την, εκτός αν είσαι: 1) ανεγκέφαλη ρομαντική 30άρα, 2) στα όρια του κρετινισμού λόγω θερμοπληξίας (όπως του λόγου μου) ή 3) περίεργος να δεις πόσο κακή μπορεί να είναι μία ρομαντική κωμωδία με φόντο τη Νέα Υόρκη.