Έκοψα φλέβες

Σεπτεμβρίου 25, 2008

H McCann Portugal έφτιαξε ένα καταθλιπτικό ταινιάκι για την πορτογάλική οργάνωση Quercus που προωθεί τα περί προστασίας της φύσης κτλ. Το tag If you give up, they give up είναι πολύ σκληρό και το τραγικό τέλος φέρνει δάκρυα στα μάτια. Δεν διαφωνώ ότι όντως πρέπει να δράσουμε όλοι για το κοινό μας καλό. Η συγκεκριμένη καμπάνια είναι όμως τόσο σκοτεινή και απαισόδοξη που δεν μπορώ να πιστέψω ότι μέσα από την άρνηση που εκπέμπει θα βγει κάτι θετικό. Θα προτιμούσα κάτι πιο αισιόδοξο. Στο κάτω κάτω σε έναν κατεστραμμένο κόσμο δεν θα υποφέρουν μόνο τα ζώα.

Advertisements

Φουστάνι κεντημένο με ειρωνεία

Σεπτεμβρίου 23, 2008

Τρελλό κράξιμο έφαγε η Priya Tanna, αρχισυντάκτρια του περιοδικού Vogue India, από τη NY Times για την απόφασή της να κάνει ένα editorial μόδας με μοντέλα όχι δίμετρες θεές, αλλά φτωχολογιά που επιβιώνει με ένα ευρώ την ημέρα. Μπορεί η χαρά να είναι ζωγραφισμένη στα πρόσωπα των συμμετεχόντων, αμφιβάλλω όμως αν κανείς τους εξήγησε πόσο ακριβώς στοιχίζει το Prada που φοράνε. Ή για να είμαστε ακριβής, πόσες οικογένεις ζουν για ένα χρόνο, με τα λεφτά που χρειάζονται να αγοράσουν ένα Gucci φουστανάκι.

Η Priya Tanna αντεπιτίθεται λέγοντας πως πρέπει να αντιμετωπίσουμε το θέμα «πιο ελαφριά» ενώ τονίζει: «Δεν προσπαθήσαμε να κάνουμε πολιτική, ούτε και να σώσουμε τον κόσμο». Δεν θα διαφωνήσω. Αλλά να υποθέσω ότι σε ολόκληρη τη Vogue κανείς δεν είδε την προφανή ειρωνεία; Τόση αφέλεια στην Ινδία; Ή μήπως περισσεύει η υποκρισία;

Προσωπικά θα απέρριπτα την ιδέα να συνδυάσω φτώχια με προϊόντα πολυτελείας και αντίθετα θα προσπαθούσα να ανακαλύψω την κομψότητα και ομορφιά στην καθημερινότητα και απλότητα αυτών των γυναικών. Αλλά τι λέω τώρα. Γι’αυτό προφανώς δεν είμαι editor στη Vogue, αλλά πιστός υπηρέτης της επικοινωνίας.


Persepolis

Σεπτεμβρίου 22, 2008

Μου αρέσουν οι πολιτικές ταινίες. Μου αρέσουν και τα animation. Λατρεύω τον ασπρόμαυρο κινηματογράφο (και την φωτογραφία) και φυσικά έχω κούτες γεμάτες με όλων των ειδών comics. Η ταινία που τα συνδυάζει όλα αυτά είναι το Persepolis (2007) και φυσικά δεν υπήρχε περίπτωση να μην μου αρέσει. Δάφνες, διθυραμβικές κριτικές, βραβεία και έπαινοι από παντού. Μια μικρή, φτωχική ταινία που όμως συνεπαίρνει τους θεατές με μηνύματα, προσωπικές εξομολογήσεις, πολιτική, ιστορία και λιγάκι φιλοσοφία. Χωρίς τη χαρά του χρώματος, ίσα ίσα λίγες γραμμές μαύρες και άσπρες να συνθέτουν τη ζωή όπως μας τη διγείται η μικρούλα Marji. Ξεκινάει ανέμελο κοριτσάκι στην Τεχεράνη σε εποχές δικατορικής φιλοδυτικής ανελευθερίας, μεγαλώνει μέσα στο πόλεμο με το Ιράκ, φοράει μαντήλα και πριν καν ενηλικιωθεί ανοίγει τα φτερά της προς την Ευρώπη.

Εξαίσια ταινία, που μπορεί να κουράζει με το contrast του ασπρόμαυρου αλλά έχει ψυχή και πραγματική σγκίνηση. Ποτέ δεν ξεπέφτει σε ευκολίες και δεν χαρίζεται σε κανέναν. Η δημιουργός Marjane Satrapi ξεκίνησε να διηγείται την ιστορία της Marji στα δύο της εικονογραφημένα βιβλία και εδώ της δίνει φωνή και κίνηση. Πολύ καλές οι Chiara Mastroianni, Catherine Deneuve και Danielle Darrieux ως τρεις γενιές γυναικών της Περσίας, που με την φωνή τους πραγματικά κάνουν τη διαφορά. Βρίσκω εξαιρετικά ενδιαφέρον που μία τόσο προσωπική ιστορία ενός κοριτσιού κατάφερε από τη μία να γράψει κινηματογραφική ιστορία και από την άλλη να πέσει θύμα λογοκρισίας σε διάφορα μέρη στον κόσμο.

Τα λόγια περιττεύουν, η ταινία είναι πραγματικό αριστούργημα και επιβάλλεται για όλους τους υποψιασμένους θεατές. Τα βιβλία δυστυχώς δεν τα έχω διαβάσει, αλλά θα επανορθώσω σύντομα.


Στα πράσα

Σεπτεμβρίου 22, 2008

Η κομψή κυρία ανοίγει την πόρτα του υπνοδωματίου και βλέπει τον άκομψο κύριο να χαίρεται τις νέες κάλτσες του. Ως εδώ όλα καλά. Οι κάλτσες του κυρίου είναι όμως της κυρίας, και άρα αντικείμενα με σεξουαλικές προεκτάσεις. Είναι υποτίθεται τόσο ωραίες που προκαλούν έξαψη στον αντρικό πληθυσμό από μόνες τους. Το tag: Lingerie pour les pieds είναι πολύ εύστοχο αλλά δυστυχώς δεν μεταφράζεται στα ελληνικά. Αφού εσώρουχα για τα πόδια δεν λέει πολλά. Βλέπεις η λέξη lingerie έχει και κάτι πιο πονηρό μέσα της.

Καλό concept από την Y&R Paris για τις γυναικείες κάλτσες Olympia, που όπως βλέπεις και στην φωτό, δεν είναι και τίποτα ιδιαίτερο ώστε από μόνες τους να μπορούν να προκαλέσουν καμία φαντασίωση. Πολύ σωστά λοιπόν η διαφήμιση κάνει το άσπρο μαύρο και την κακάσχημη καλτσούμπα την παρουσιάζει ως φετιχιστικό αντικείμενο.

Αυτή δεν είναι η δουλειά μας; Να λέμε στους ανθρώπους πως αυτό που βλέπουν δεν είναι αυτό που βλέπουν αλλά κάτι άλλο. Καλύτερο από την πραγματικότητα. Αθάνατη Διαφήμιση.


Miss Pettigrew lives for a day

Σεπτεμβρίου 22, 2008

Φαρσοκωμωδία με σοβαρότητα γίνεται; Σπανίως ναι, συνήθως όχι. Η ταινία του Bharat Nalluri Miss Pettigrew lives for a day (2008)προσπαθεί με πολύ κόπο να μας αποδείξει ότι μπορείς να κάνεις τρελλή κωμωδία καταστάσεων, συμπτώσεων και μεταμορφώσεων και εκτός από γέλιο να βγάλεις καθαρόαιμη συκγίνηση και ολίγον προβληματισμό. Ένα Hollywood που ψάχνει την ανατροπή της συνταγής, που θέλει να πουλήσει γέλιο, αλλά πλεόν καταλαβαίνει ότι δεν του είναι αρκετό. Η ταινία ξεκινάει με την Miss Pettigrew χαμένη και άνεργη στους κρύους δρόμους του Λονδίνου. Σύντομα το σκηνικό αλλάζει και βρίσκεται στα μεγαλοαστικά σαλόνια της υψηλής κοινωνίας και περιφέρει την μοναξιά της σε υπέροχα σκηνικά Art Deco. Ο Β’ παγκόσμιος πόλεμος είναι έτοιμος να ξεσπάσει και η ζωές όλων πρόκειται σύντομα να αλλάξουν για πάντα.

Τρελλές καταστάσεις, υπέροχοι διάλογοι, θεατρικό ύφος και μπόλικη μουσική φτιάχνουν ατμόσφαιρα παλιού καλού screwball. Η πρωταγωνίστρια όμως Frances McDormand κινείται σε άλλο επίπεδο. Ενδοσκοπική και μελαγχολική δίνει τον αντίθετο τόνο και ποτίζει την αφρίζουσα υψηλή κοινωνία με την αποσταγμένη φιλοσοφία της ζωής της. Η ιστορία βασίζεται σε βιβλίο του Winifred Watson και το όλο κλίμα παραπέμπει σε κλασική βρεταννική θεατρική κωμωδία. Μία λέξη που θα την περιέγραφε τέλεια είναι delightful! Αν και ντυμένη σε γυαλιστερά μεταξωτά η ταινία καταφέρνει να ξεπερνάει την απλή καλή κωμική συνταγή. Αυτό όμως είναι και το πρόβλημά της: ποτέ δεν καταφέρνει να γίνει μία πραγματικά δυνατή κωμωδία.


H δικιά μου πόλη έχει χρώμα

Σεπτεμβρίου 18, 2008

Η Laura Kicey είναι φωτογράφος καλλιτέχνης που φτιάχνει μεταξύ άλλων χρωματιστά κολάζ αστικών εικόνων που συνθέτουν μια φανταστική πόλη όλο χρώμα και μυστήριο. Μου αρέσει η απουσία του ανθρώπου από αυτή τη σειρά και το απροσδόκητο χρώμα που αλλάζει την εικόνα της άχαρης πόλης σε ζαχαρωτά παραμύθια.


Γνωριμία με το φάντασμα

Σεπτεμβρίου 18, 2008

Από την EURO RSCG έρχεται μια καμπάνια για το Μουσείο του Κομμουνισμού στην Τσεχία. Αστείο concept με ένα συμπαθέστατο copy: Get intimate with communism. Bέβαια οι Τσέχοι καλά είναι να μην τρίβονται τόσο πολύ με το παρελθόν τους, γιατί η αρκούδα έχει πάρει τα πάνω της και βγήκε βόλτα στις παλιές της γειτονιές. Τι το θέλουν δηλαδή το μουσείο για τον κομμουνισμό; Βλέπω να ακολουθεί η Communiland με νεροτσουλήθρες με φόντο το βαλσαμωμένο πτώμα Λένιν!