Σπουδαία ταινία της VWK, Albuquerque για να μην ξεχάσουμε ποτέ πόσο λάθος είναι να οδηγούμε όταν πίνουμε. Η δύναμη της εικόνας δεν βασίζεται σε βίαιες και αιματοβαμμένες σκηνές, αλλά στην συναισθηματική φόρτιση του πατέρα και την αθώα εικόνα της κόρης. Δεν υπάρχει σκληρή προειδοποίηση, ούτε απειλές. Όποιος πιεί και οδηγήσει θα χάσει. Ο σκηνοθέτης Sean Broughton έχει κάνει εκπληκτική δουλειά, γυρίζοντας τον χρόνο πίσω και φρεσκάροντας μία πολύ κουρασμένη συνταγή. Η ταινία του είναι απόδειξη ότι αυτού του είδους οι καμπάνιες δεν χρειάζεται να γεμίζουν αίμα τις οθόνες μας για να περάσουν το μήνυμά τους.
Μία από τις ωραιότερες βιτρίνες που έχω δει στη ζωή μου. Από τη συνεργασία του οίκου Hermès με τον Tokujin Yoshioka για τις γιορτινές βιτρίνες στο Τόκυο. Θα μπορούσα να γράφω ώρες για την ομορφιά, την αφαίρεση, την τεχνολογία που παντρεύεται το απλό και άλλα πολλά. Τι να πω μπροστά σε αυτή την εικόνα; Μία τόσο απλή ιδέα, τόσο μοναδική. Υποκλίνομαι.
Πόσο sexy είναι το βρακάκι σας κυρία μου; Too sexy για εσάς! Τέτοιο διάλογο φανταζόταν ο copy της Mercury360, Bucharest όταν ονειρεύτηκε αυτή τη συμπαθητική ιδέα για τα εσώρουχα Magielle. Φυσικά τη διαφορά κάνουν τα pixel που μπερδεύτηκαν και αντί να θολώσουν τη γυμνή σάρκα της νεαράς, μας κρύβουν το κυλοτάκι της. Καλή ιδέα και έντιμη. Προσωπικά θα προτιμούσα ένα υπέρβαρο μοντέλο που θα έβγαζε και γέλιο και θα είχε ακόμη ένα επίπεδο να αναλύσουμε. Αλλά οι γυμνές χάρες της εν λόγω κυρίας είναι επίσης σημαντικές και καθόλου παραβλέψιμες.
O θρίαμβος του copy στη νέα καμπάνια της Google. Φυσικά μου άρεσε, αλλά είναι λίγο πιο αναμενόμενη απ’όσο αντέχω. Μία δόση απρόσμενου χιούμορ θα του πήγαινε μούρλια. Το Google όμως είναι πια τόσο μαζικό, που έχει πέσει στην παγίδα να προσπαθεί να αρέσει σε όλους. Κάπως έτσι ξεκινάει η παρακμή στις μεγάλες εταιρίες.
Ταινία της Saatchi & Saatchi, Milan για την Ιταλική καμπάνια του Renault Megane. Δεν ξετρελλάθηκα ακριβώς, αλλά σαν αρχή είναι κοντά στις αδυναμίες μου. Λιτότητα εικόνας και μηνύματος που όμως περνάνε ξεκάθαρα στον θεατή. Η φτηνή παραγωγή όμως εδώ βγάζει και μία φτήνια για το brand. Βέβαια η οικονομία είναι το θέμα της διαφήμισης και ίσως σε αυτό το επίπεδο να έκαναν καλή δουλειά.
Αληθινά παρανοϊκή, δηλαδή τυπικά γιαπωνέζικη διαφήμιση της SoftBank με πρωταγωνιστή τον Quentin Tarantino. Μία οικογένεια που αποτελείται από σκύλο πατέρα, μία γιαπωνέζα μητέρα, τη κόρη που είναι μία γιαπωνέζα pop-star και ο γιός που είναι αφροαμερικάνος. Ο Ταραντίνο δεν έχει λόγο που βρίσκεται εκεί και ο διάλογος δεν βγάζει κανένα απολύτως νόημα. Φυσικά δεν κατανοώ το γιαπωνέζικο χιούμορ, αλλά αναγνωρίζω σε αυτό την απόλυτη αφαίρεση σε όλα τα επίπεδα. Η εικόνα και το copy είναι βγαλμένα από το μυαλό ενός σχιζοφρενή και το προϊόν είναι ένα ευτελές σκυλάκι που συνδέεις με το κινητό σου.
Από τις δυνατότερες αναμνήσεις μου από το Τόκυο παραμένει το πρώτο μου βράδυ καρφωμένος μπροστά στην τηλεόραση να βλέπω τέτοιες διαφημίσεις. Μυαλό καμμένο.
Προκλητικά έξυπνη διαφήμιση της Rethink Communications, Vancouver για το περιοδικό Science World. Μου αρέσει που έχει ένα σωρό επίπεδα ανάγνωσης, που δεν είναι αναμενόμενη, που αγγίζει θέμα ταμπού (την σεξουαλικότητα της 3ης ηλικίας) και που δεν δείχνει ποτέ το ίδιο το περιοδικό. Super.
Εξαιρετική δουλειά του γιαπωνέζικου γραφείου Wonderwall για το κατάστημα της Godiva στο Harajuku με το όνομα Chocoiste. Φυσικά δεν υπάρχει λόγος να σου πω τι πουλάει το κατάστημα. Από το ταβάνι το καφέ χρώμα κυλάει προς τα κάτω σκεπάζοντας τους άσπρους τοίχους δίνοντας την ψευδαίσθηση ότι σοκολάτα λιώνει και τρέχει από παντού. Και μόνο που το βλέπω παίρνω κιλά.
Ένα δωμάτιο γεμάτο επιθυμίες. Υλικές, όχι από τις άλλες, τις πονηρές. Το eBay είναι ένας on-line παράδεισος αγορών κατά την BETC Euro RSCG, Paris. Και σύμφωνα με το tag: Christmas is happening on eBay το πνεύμα των χριστουγέννων κατοικεί στις σελίδες του. Μου φαίνεται ειρωνικό που εν μέσω οικονομικού κατακλυσμού, βλέπω ένα δωμάτιο γεμάτο από ιδέες αντικειμένων και όχι τα ίδια τα αντικείμενα. Νομίζω ότι αυτή η διάσταση της ξέφυγε της διαφημιστικής και προφανώς του Marketing.
Ως συνήθως η νέα δουλειά της Mother, London έχει κάνει πολύ μεγάλη αίσθηση. Η ικανότητα αυτής της διαφημιστικής να παράγει ξεχωριστές διαφημίσεις φαίνεται ανεξάντλητη. Εδώ δημιουργούν μία ταινία σοκαριστική καθώς το αναπάντεχο της εικόνας συνδυάζεται με το απίστευτο της πληροφορίας που μοιραζόμαστε. Οι αρκούδες, σύμβολα της υπερθέρμανσης γίνονται για άλλη μία φορά θύματα της δικιάς μας υπερβολής. Βέβαια, επέτρεψέ μου να εκφράσω σοβαρές αντιρρήσεις και για το θέμα και για το θέαμα. Αφ’ενός το shock δεν εξαργυρώνεται με κάποια εναλλακτική λύση, άρα κακώς η Plane Stupid αρκείται να μας τρομάξει. Αφ’ετέρου αναρωτιέμαι αν όλο αυτό το αίμα και η βαρβαρότητα είναι αναγκαία ή έστω αρκετά να μας αφυπνίσουν. Εγώ ταξιδεύω κάθε εβδομάδα με αεροπλάνο, και πίστεψέ με δεν μπορώ να αλλάξω τη ζωή μου επειδή αιματοκυλίστηκε η οθόνη μου. Να νιώθω τύψεις ή να πιάσω το ποδήλατο;
Ζήλια κακιά έπεσε σε διάφορες και διάφορους που ντε και καλά θέλουν να πιστέψουμε ότι η σχεδόν 50άρα Demi Moore έχει υποστεί τις θετικές συνέπειες του Photoshop στην φωτογραφία της για το εξώφυλλο του W. Κορίτσια μη μαλιοτραβιέστε αφήστε τον παλιό να σας το εξηγήσει: Το Demάκι δεν έχει πέσει θύμα του Photoshop αλλά της νευρικής ανορεξίας ή κάτι παρόμοια παλαβό. Αυτό το αισχρό κοκκαλιάρικο πλάσμα δεν είναι δημιούργημα γραφίστα, αλλά της αρρωστημένης επιθυμίας να παραμένουμε νέοι και αδύνατοι μέχρι τα βαθιά μας γεράματα. Φυσικά και ολίγον Photoshop έχει πέσει πάνω στο δέρμα για να φύγουν οι ατέλειες, αλλά αυτό το κάνω κι’εγώ στις προσωπικές μου φωτογραφίες στο Facebook :-) Το ίδιο το Demάκι πάντως υποστήριξε στα tweets του ότι είναι απλώς αδυνατούτσικη. Το θέμα όμως στην συγκεκριμένη περίπτωση δεν είναι πόσο επενέβη η τεχνολογία να φτιασιδώσει την star, αλλά πόσο φρικτές είναι οι συνέπειες του παλιμπαιδισμού στις εμμηνοπαυσιακές κυρίες του Hollywood και πόσο κακό παράδειγμα γίνονται για τις εκατομμύρια γυναίκες που τις μιμούνται.
Ο 3ος κύκλος του Mad Men τελείωσε και ο Don Draper μέσα στην απόλυτη πτώση του βρίσκει τη δύναμη να γεννήσει την ιδέα που θα τον αναστήσει. Εκπληκτικό φινάλε για τον καλύτερο κύκλο της αγαπημένης μου σειράς. Προσπαθώ να πείσω τους συναδέλφους της διαφήμισης να πάρουν τη σειρά στα σοβαρά, αλλά το Lost έχει κάνει μεγαλύτερη ζημιά απ’ότι του αξίζει. Ναι δηλώνω ένοχος ότι τα βράδυα ονειρεύομαι ότι είμαι ο Don Draper με τα φανταστικά κοστούμια, τις τέλεις ιδέες και το απίστευτα cool ύφος του. Και όταν ξυπνάω είμαι ο ίδιος μίζερος ανθρωπάκος που προσπαθεί να ζήσει κάτι πέρα από την άθλια πραγματικότητα. That’s so sad.
2 εβδομάδες τώρα προσπαθώ να καταλάβω πως θα κάνω την εταιρία μου πελατοκεντρική! Αν δεν το έχεις πάρει μυρωδιά, το Customer Centricity είναι το νέο mot du jour. Ήμουν σε σεμινάριο με διάφορους σπουδαίους και μεγάλους την προηγούμενη εβδομάδα και όλοι προσπαθούσαμε να καταλάβουμε τι σημαίνει αυτός ο νέος όρος και πως θα κάνουμε πιο φιλικές προς τον πελάτη τις εταιρίες μας. Η μάνα μου που ήταν μια ζωή ψιλικατζού έχει πολύ καλή ιδέα για το τι σημαίνει για μία εταιρία να είναι πελατοκεντρική και δεν πήγε ποτέ σε κανένα σεμινάριο. Το κεφάλι μου είναι καζάνι και αύριο πρέπει να παρουσιάσω στον CEO τις ιδέες μου. Τα έχω παίξει και δεν ξέρω πόσο θα αντέξω να κάνω αυτή την τρελλή δουλειά πριν πάρω το one way ticket και επιστρέψω στην πατρίδα να καλλιεργήσω ελιές ή να σερβίρω καφέδες. Καλή μου νύχτα.
Την συνάντησα το περασμένο Σάββατο στο μουσείο του Orsay. Καθόταν ήρεμη και άφηνε τον αέρα να την χτυπάει. Με συγκίνησε το ροζ του φορέματός της. Της το είπα, αλλά αυτή απλά έπιασε το καπέλο της για να μην το πάρει ο αέρας. “Φυσάει, και η στιγμή πρόκειται να χαθεί” μου είπε αινιγματικά και μου γύρισε την πλάτη της. Δεν πρόφτασα να μάθω το όνομά της. Ούτε πρόφτασα να της πω, πως σε τέτοιο ροζ είναι και τα κιμονό των κοριτσιών στο Τόκυο κάθε Απρίλιο.
Υπόδειγμα χρήσης του illustration σε έντυπη διαφήμιση από την AlmapBBDO, São Paulo για την Aspirin. Χρησιμοποιώντας την πυκνή εικονογράφηση ως μεταφορά της έννοιας “θόρυβος” και τοποθετώντας το χαπάκι στο κέντρο της σύνθεσης και μέσα στο κεφάλι ενός ανθρώπου, η καμπάνια αναφέρεται στην έννοια “αναλγητικό” χωρίς να πει τίποτα. Το tag: For a less painful world, είναι χαμένο μέσα στα χρώματα και πραγματικά είναι εντελώς αχρείαστο. Νομίζω ότι είναι το μοναδικό λάθος σε αυτό που βλέπω. Αλλά φαντάζομαι κάποιον στο marketing να χτυπιέται ότι υπάρχουν άνθρωποι που “δεν θα καταλάβουν” τη διαφήμιση χωρίς copy. Έχω ακούσει τέτοιους βλάκες…
Δημοσιεύθηκε από tivlepo 
Δημοσιεύθηκε από tivlepo 
Δημοσιεύθηκε από tivlepo 
