Στον κόσμο του

Απλό χιούμορ, απλή παραγωγή, απλό μήνυμα. Δεν με χαλάει καθόλου η επιλογή να διαφημιστούν γαριδάκια με έναν πιο ώριμο τρόπο. Μου κάνει όμως εντύπωση η απόφαση της εταιρίας να στοχεύσει ένα πιο ώριμο κοινό. Στο μέλλον όλοι θα τρώμε γαριδάκια;

To video clip της κομούνας

Μπορεί το τραγουδάκι Hibi no Neiro των πρωτοεμφανιζόμενων Sour να είναι για τα μπάζα, το video όμως που έφτιαξαν είναι κορυφαίο. Όλη η παραγωγή στήθηκε με fans του συγκροτήματος απ’όλο τον κόσμο και χρησιμοποιήθηκαν γι’αυτό οι webcams όσων πήραν μέρος. Ενθουσιάστηκα πραγματικά και με την ιδέα και με το αποτέλεσμα, αλλά υποθέτω ότι οι άνθρωποι που ανέλαβαν αυτή την παραγωγή έφτυσαν αίμα. Το μέλλον πάντως είναι το user generated content και οι μεγάλες εταιρίες καλά θα κάνουν να ξανασκεφούν τις υπερπαραγωγές τους.

Η Αudi καθετοποιήθηκε

Κάπου μεταξύ εντυπωσιακού design και “εύκολης” τέχνης το γλυπτό του Gerry Judah για τα 100 χρόνια της Audi. H ύψους 35 μέτρων κατασκευή στήθηκε στο Goodwood Festival of Speed στο West Sussex και όπως βλέπεις είναι εξαιρετικά εντυπωσιακή.

Το μαγικό 15

O τελικός των Federer & Roddick στο Wimbledon μου έφαγε όλη μου την Κυριακή, αλλά άξιζε τον κόπο. Όχι ότι ήταν καλό παιχνίδι, αλλά ήταν ιστορικό γεγονός αφού ο Roger κέρδισε το 15ο του Grand Slam και έγινε έτσι ο πιο πετυχημένος τεννίστας στην ιστορία του αθλήματος. Η Nike φυσικά άρπαξε την ευκαιρία και μάζεψε τα αστέρια της να πουν τη γνώμη τους για το μαγικό 15 του ελβετού. Γρήγορη και προχειροστημένη παραγωγή από μία εταιρία που είναι τόσο μεγάλη που έχει την πολυτέλεια να μαζεύει μερικούς από τους κορυφαίους αθλητές του πλανήτη για να σαχλαμαρίσουν μπροστά στον φακό.

Ψεύτικος κόσμος

Μία από τις καλύτερες παραγωγές που έχω δει τον τελευταίο καιρό από την VENABLES BELL & PARTNERS για την τράπεζα Barclays. Εμπνευσμένη η διαφήμιση από την ταινία Dark City και αντίστοιχες ιστορίες επιστημονικής φαντασίας, μας δείχνει έναν κακομοίρη μεσοαστό χαμένο σε έναν κόσμο όπου όλα είναι σκηνικό. Καλή προσπάθεια της τράπεζας να μιλήσει για την οικονομική κρίση, αλλά δεν είναι και η ίδια μέρος του συστήματος που κατέστρεψε την παγκόσμια οικονομία;

Εθνικά υπερήφανο μπαλάκι

Διαφημιστικό σαν χλιαρή σούπα για τους χυμούς Robinsons. Όλο το Ηνωμένο Βασίλειο, κάθε φυλή, ηλικία και φύλο, αγωνιούν για τον τελικό του Wimbledon. Θα το πάρει επιτέλους Άγγλος μετά τον Fred Perry το 1936; Βλέπεις φέτος οι ελπίδες να κερδίσει ο Andy Murray είναι πολλές και η κίνηση των χυμών να τον υποστηρίξουν είναι πολύ τολμηρή, αφού το 2005 η AmEx στοιχημάτισε στον Andy Roddick για να τον δει να χάνει από τον πρώτο γύρο.

Η διαφήμιση είναι χάλια, αλλά την βάζω γιατί κι’εγώ θα παρακολουθήσω τον αγώνα την Κυριακή. Και θα έχω αγωνία και θα απολαύσω το παιχνίδι, κι’ας μην παίζει κανένας Έλληνας στον τελικό. Σημασία έχει ότι πιθανόν θα γίνει ένα ενδιαφέρον παιχνίδι. Γιατί να με νοιάζει η εθνικότητα;

Βασικά χρώματα

Φωνακλάδικα γραφικά της γερμανικής Jung von Matt, Elbe για κάποιο “εβραϊκό cabaret” ονόματι Jüdischer Salon am Grindel. Σαν επιστροφή στον μοντερνισμό που γεννιόταν πριν από έναν αιώνα, σαν παιδικό παιχνίδι, σαν κάτι παλιό και φρέσκο ταυτόχρονα.

Γέμισε το μπλουζάκι μου κροκοδειλάκια

Πριν μερικά χρόνια έτρεχα πανικόβλητος στην 5η λεωφόρο στη ΝΥ για να πάω στο ξενοδοχείο να φτιάξω βαλίτσες. Όταν περνώντας μπροστά από το μαγαζί της Lacoste είδα ένα μεταλλιζέ μπλουζάκι, ειδική έκδοση, σχεδιασμένο από τον Tom Dixon και κοκκάλωσα. Φυσικά – ως αυθεντικός impulse buyer – μπήκα στο μαγαζί και έδωσα μία μικρή περιουσία για να το αποκτήσω. Φέτος η Lacoste συνεργάστηκε με τους αδερφούς Campana και έφτιαξαν μία σειρά από μπλουζάκια όπου πρωταγωνιστούν τα κροκοδειλάκια. Ξεχωρίζω το παρακάτω, ως το πιο ενδιαφέρον. Έτσι και το πετύχω θα το χτυπήσω, κι ας το φορέσω μόνο μία φορά.

Ρομποτική ενέργεια

Ότα ένα brand δεν χρειάζεται λέξεις, ιδέες, σενάρια για να διαφημιστεί, τότε το τμήμα marketing μπορεί να πάρει extra άδεια και να πάει για χαλαρωτικές διακοπούλες. Η Nike έχει κατοχυρωθεί τόσο βαθιά στη σύγχρονη κουλτούρα που η απλή σύνδεση του logo της με μία καλοφτιαγμένη ταινία είναι αρκετή να μιλήσει για τις αξίες της. Η παραγωγή είναι της Big Lazy Robot Visual Effects και πραγματικά κόβει την ανάσα. Αν καταφέρεις να συγκεντρωθείς για λίγο στα παπούτσια θα δεις ότι, ναι, είναι ΝΙΚΕ.

Η τέχνη του τρόμου

Δύο φωτογραφίες ένα τηλέφωνο. Στη δεύτερη φωτογραφία το ακουστικό κρέμεται ύποπτα. Ποιος το άφησε έτσι; Ο δολοφόνος; Το θύμα; Απαιτητηική καμπάνια της Jung von Matt Spree, Berlin για το τηλεποτικό κανάλι 13th Street που προβάλλει βασικά ταινίες τρόμου.

Daybreakers

Wow! Σε έναν κόσμο όπου οι βρυκόλακες είναι η πλειοψηφία, το ανθρώπινό αίμα αξίζει όσο το χρυσάφι και η έλλειψή του είναι αιτία για πανικό. Φοβερή ιδέα που κάνει εμάς τους λάτρεις της φαντασίας να τρίβουμε τα χέρια μας. Η παρουσία πολύ καλών ηθοποιών ελπίζω να είναι ενδεικτική των προθέσεων των δημιουργών της ταινίας. Θα είναι κρίμα να αναλωθεί όλη η ιστορία στις αιματηρές σκηνές δράσης.

Graphic Bull

Δυνατή καμπάνια της γερμανικής Jung von Matt/Elbe GmbH, Hamburg για το software της BasiCColor. Λόγω μεγέθους το copy δεν είναι ευδιάκριτο αλλά λέει τα εξής: Red is fire. It is the temperament that smoulders in wild eyes. Colours made powerful – with colour management software from basICColor. Μου αρέσει που το δημιουργικό είναι φτιαγμένο ώστε να εντυπωσιάσει γραφίστες, τους ανθρώπους δηλαδή στους οποίους απευθύνεται έτσι και αλλιώς.

Μμμμμμ καπνός!

Μπορεί να μην είμαι καπνιστής, αλλά λυπάμαι τους καπνιστές στην Ελλάδα που θα πρέπει να υποστούν τα φασιστικής έμπνευσης μέτρα που επιβάλλουν οι euro-υποκριτές από αύριο. Βρε παιδιά, αφού το κάπνισμα είναι τόσο θανατηφόρο γιατί τα τσιγάρα πωλούνται ελεύθερα; Απαγορέψτε το ρημάδι να τελειώνουμε. Ιn any case, η παρακάτω διαφήμιση για τα πούρα της Davidoff είναι ενός freelancer ονόματι Ted Sabarese και είναι υπέροχη. Το tag: Every man has a D-spot κάνει παιχνίδι με το G-spot που είναι γυναικείο προνόμιο και ομολογώ πως τέτοια αντίδραση απόλαυσης έχω κι’εγώ στον καπνό ενός καλού πούρου, κι’ας μην έχω καπνίσει ποτέ μου.

Όταν ήμουν 10

Άλλος ένας επικήδειος σήμερα, αυτή τη φορά για το κορίτσι της αφίσας που με ταξίδευε όταν ήμουν πιτσιρικάς. Ήμουν γύρω στα 10, τρελλός και παλαβός με τους Charlie’s Angels και η μάνα μου παρά τις παρακλήσεις μου, δεν μου αγόραζε ένα άσπρο μπλουζάκι με μία κακοτυπωμένη φωτογραφία των τριών κοριτσιών. Κλάμα και οδυρμός που δεν μπορούσα να βροντοφωνάξω στην ανθρωπότητα ότι λατρεύω το συγκεκριμένο σήριαλ. Ευτυχώς βρέθηκε εκείνη την εποχή κάποια Super-Κατερίνα να συμπεριλάβει την παρακάτω αφίσα, κάνοντάς με για ένα ολόκληρο καλοκαίρι ευτυχισμένο που έβλεπα το ιδανικό κορίτσι να μου χαμογελάει τινάζοντας τις ζωηρές του μπούκλες. Η Farrah Fawcett πέθανε, αλλά η αφίσα θα υπάρχει για πάντα ως σύμβολο μίας εποχής και ως ανάμνηση της δικιάς μου (και όχι μόνο) αθωότητας.

Ο βασιλιάς που πουλούσε σωστά

H περιβόητη συνεργασία του Michael Jackson με την Pepsi στη δεκαετία του 80, στο απόγειο της δόξας του καλλιτέχνη, έγινε πολλές φορές προωτοσέλιδη είδηση: η αμοιβή, το ατύχημα, τα αποτελέσματα. Αντί για επικήδειο, ανεβάζω μία από αυτές τις διαφημίσεις, κακοφτιαγμένη και ξεπερασμένη, όχι για να απομυθοποιήσω έναν τραγουδιστή, αλλά για να δώσω λίγη ισορροπία σε όλες τις υπερβολές που ακούγονται αυτές τις ημέρες.